A culpa non é dos artigos de opinión, senón das opinións de merda

2787bbf92b11de2cf5d2a886df03ec27
Contraportada do Galician Bizarre II. Deseño de Andrés Magán, Rubén Domínguez e Mar Catarina

Por Nuno Pico de Oh! Ayatollah

 

Sr. Anido & Sra. Álvarez – Buraco Negro. Hai que poñerlle un título ás cousas. Sempre é complicado, pero hai que facelo. Os títulos chamativos son tramposos, e a miúdo esconden verdadeiros contidos de merda. Pero son chamativos. Cibrán pediume este artigo fai xa tempo. E tiña moitas ganas de facelo, pero dábame pereza comezar (como me pasa con tantas cousas). Entón, nada. Poño o disco en Bandcamp (o Galician Bizarre II) e, no tempo que me leve escoitalo, teño que facer o artigo. E envíoo así, tal cal me saia. Trajano! – Mono. É complicado non parecer un completo imbécil cando se escribe sobre a vida dun. Por iso hai tanta xente que parece imbécil cando escribe sobre a súa vida. De verdade que non os culpo. É moi sinxelo teorizar e ser o maior crítico cultural da historia da humanidade, pero á hora de enfrontarse ao Documento de Word en branco, a todos nos sae, dunha forma ou outra, a vea pedante. O caso é que o primeiro contacto que tiven co Galician Bizarre foi en 2012, cando saíu o Galician Bizarre II. Daquela, eu tiña 17 anos e era idiota. Carrero Bianco – Horse Cum. Estou dicindo moitas palabrotas e non quero parecer o mítico provocador barato. Pero de verdade que era idiota. Tamén era bastante feliz, ou sexa que me compensaba. Facía 2º de Bacharelato en Burela, e era o maior fan de Terbutalina que debeu existir nunca no mundo. Era practicamente un feligrés. De feito, foi a través do seu Facebook que souben da existencia deste recopilatorio. Non era idiota por ser fan de Terbutalina (Terbutalina eran e son un grupazo), pero cargáballa moito aos meus compañeiros de clase con eles. Demasiado. Facíame odiar un pouco. E tamén me sentía un pouco superior, a dicir verdade.

“Se naquel momento non me tivese obsesionado coa música que se facía aquí en Galicia (…) agora mesmo estaría tocando nun grupo de versións”.

Wild Balbina – Spit Your Love (sempre me molou moito o nome deste grupo, pero non me lembraba de ter escoitado esta canción no seu día). Os meus amigos flipaban con Swedish House Mafia e eu andaba por aí cun iPod que xa non é meu e no que tiña o Broncodilatador, o Hostias Para Todos, o Desire de Bob Dylan e o Alta Suciedad de Calamaro (“Juventud, divino tesoro…”). E repetía eses discos en bucle continuamente. Foi tamén por aquela cando descubrín a Ataque Escampe e Familia Caamagno. Rompéronme a cabeza. Recordo con moito cariño esa época. Foi o momento no que comecei a ver que había vida máis alá da Velvet, dos Stooges, de AC/DC. Dos grupos de fóra que me flipaban. Se naquel momento non me tivese obsesionado coa música que se facía aquí en Galicia… bueno, non pasaría nada terrible tampouco, pero agora mesmo estaría tocando nun grupo de versións. Estou cen por cen seguro. Non vos imaxinades o moito que me cambiou a mentalidade grazas a eses grupos. Fantasmage – Cambia De Ciudad. Falando de cambiar, esta canción si que a rallei bastante no seu momento. É un temazo criminal. A música mola e a letra dice a verdade. Non hai moito máis que se lle poda pedir a un grupo. Lobishome – La Muerte. A verdade é que antes parei de escribir para escoitar o tema. Flipábame. Houbo un par de meses (ou igual tres) nos que, sempre que baixaba do instituto e antes de facer a comida, masturbábame e poñía este disco. E facía a comida con el de fondo. E logo miña nai flipaba cando chegaba de traballar (polo disco).

co leo.jpg
Nesta foto sae Nuno con 17 anos e tamén sae o Leo i Arremecághona

Mano de Obra – El Ogro. Esta non a coñecía, creo. Vaia locura de canción. Moito lle teño roto a cabeza a miña nai coas miñas movidas, a verdade. Un día, mentres me levaba no coche a algún sitio, discutimos bastante forte porque ela quería que non lle puxese máis Los Suaves e a min iso pareceume unha especie de ofensa á música e a todo no que eu cría na vida. E outro día pasounos algo parecido co Leo i Arremecághona. Mullet – Laioso. Ao principio non recoñecía esta canción, pero ao pouco xa o fixen. Esta era a que non me gustaba porque parecía unha muiñeira. E eu daquela era un radical antimuiñeira. Pero a verdade é que está guapísimo o tema. É como se Baiuca tivese un primo que flipa con Thurston Moore. Ou igual non, pero bueno, a min dame esa sensación. Mola, mola moito. Métenlle un audio do Luar. Bueno, esto é unha puta fantasía. Vaia temazo. Tora! Tora! Tora! – Crematorio. Este disco debe durar media hora, máis ou menos. Ten moitas cancións, pero son bastante curtas case todas. Non parece moito tempo, pero estar escribindo durante media hora chégalle ben. Hai que ter media hora de cousas para contar, e non facerse aburrido. E non parecer imbécil. QVEK – Tella, Me Enamoré De Ella. Outro dos temas que escoitei moitísimo cando saíu o disco. Temazo. Recordaba as letras como máis posmodernas do que realmente son. Bueno, hai algunhas que non molan demasiado, e outras que directamente non entendo, pero polo xeral están guai. Hai bastantes cancións de amor, non? Están ben. Tamén me dá medo ser o mítico “Crítico – Que – Es – Como – Una – Consultora – Independiente – De – McDonalds” que vas como de moi underground, pero fas un artigo sobre o Galician Bizarre para o blog do Galician Bizarre e pouco máis que rematas por dicir que estos jóvenes cambiaron la historia del mundo tal y como lo conocemos. Non, a verdade é que non creo que o fixesen. Pero encántame este disco. É imposible que non lle teña cariño.

nuno 18
Aquí igual Nuno tamén tiña 17 anos ou así

Los Televisores – Mona Lisa. Bueno… que carallo! Tampouco me vou excusar, creo que este disco está moi ben de verdade (di John Wayne en La Legión Invencible: “Nunca se desculpe, é un signo de debilidade”). A ver cando fan un recopilatorio de movidas de vaqueros e me piden que escriba para o seu blog. Lástima que en Galicia non houbese moitos westerns. O primeiro concerto ao que fun cando vin vivir a Santiago foi o de Los Televisores con Rafa Anido, un martes de setembro de 2013 na Reixa. Unha pasada. Creo que me lembrarei toda a vida. Los Televisores eran a hostia. Tiñan unhas melodías brutais, e aquel día sentín un instant crush coa chica que tocaba o baixo. Parecía que non quería estar tocando pero estaba tocando e molaba todo. Sempre me encantou a xente que ten esa pose no escenario. Alarido Mongólico – El Ataque De Los Belenes Vivientes. Creo que este é o meu tema favorito de todo o disco. 10 sobre 10. Encantaríame ter escoitado un disco enteiro de Alarido Mongólico facendo este tipo de cousas. Por certo, espero que Lúa nunca vexa este artigo. Terbutalina – Hostias. No seu día, Terbutalina poderían ter sacado un disco só con samples de eructos, e pareceríame a obra definitiva de 4000 anos de sociedade occidental. Los Thyssen – La Bola. Levo xa un par de cancións que apenas escribo e só me dedico a escoitalas. Penso que me está quedando moi largo o artigo e estou literalmente ata o carallo de escribir tan rápido. Ponme bastante nervioso. Tetra & Freak – Frota Vaginas. O disco este saíu o 1 de setembro de 2012. Ben, pois o 1 de setembro de 2012, eu estaba bastante lonxe de saber o que era “frotar” unha “vagina”. Pero esta canción parecíame divertidísima. E séguemo parecendo. Tiven unha época na que non. Durante un par de anos reneguei moito deste tema. Xa non deste tema como tal, senón de que me gustase. Pensaba que era moi escatolóxico e moi de broma. Todos temos épocas malas. Pastillas Mamut – Fiesta de Mierda. Carallo, esta tamén é de Champions League. Igual me gusta máis que El Ataque De… non sei. Pode que si. É a letra que máis me representa hoxe por hoxe de todas as do disco, eso téñoo claro. Aparte sona un pouco techno, y el techno es la vida. Vaia señor temazo. É que esta letra é como unha foto do que pasa calquera sábado no… bueno, dá igual. Pero gustaríame saber quen a fixo.

nuno 17

Ben, máis ou menos fun cumplindo co meu obxectivo. Foron 30 e pico minutos de pura nostalxia e autocomplacencia moi bonitos. Non sei se quedou moi clara a miña experiencia co Galician Bizarre, que foi o que me pediu Cibrán, pero aínda recordei unhas cantas movidas guais, e outras cantas que me dan vergonza. Pero así é a vida. Faime moita ilusión que os Oh! Ayatollah saiamos no Galician Bizarre III. É o mítico que di todo o mundo, pero é certo. Faime moita ilusión. Moita moita. Non xa por estar nun recopilatorio de grupos galegos actuais, que tamén. Joder, iso mola. Pero non é o que máis mola. Imaxinádevos que calquera adolescente galego (falo de rapaz ou rapaza, é indiferente; “x” non vou poñer que é moi de puril), durante dous ou tres meses de 2019 , cando chegue á casa se masturbe e, logo, mentres fai de comer, escoite “Pablo Callejo”. E logo súa nai lle mande quitar esa mierda para comer en paz. E ao día seguinte ese adolescente lle rompa a cabeza á xente da súa clase con esa canción. Que tedes que escoitala, que é a hostia, que fijo que vos mola. E que obviamente non lles mole, claro. E que ese adolescente odie aos seus amigos porque son uns idiotas que flipan con Bad Gyal ou J Balvin. Que eso es una mierda, que eso no es música. Ou polo menos, que esa no es la música que de verdad mola. E que co tempo esa persoa se decate de que nin o outro era tan malo nin o seu era para tanto, pero que lle teña cariño ó tema. E que o escoite e se acorde da xente coa que se levaba, do ben e o mal que o pasaba no instituto, da xente da que estaba namorado. E que se alegre pero se poña un pouquiño triste cada vez que escoite a nosa canción. Firmaría con sangue que eso pasase. E que eu vise todo iso dende unha mansión da hostia en Bertamiráns na que vivo durante o ano porque son insultantemente rico, porque me forrei grazas a que un día descubrín no Facebook de Terbutalina un vídeo dun tipo rapado e con bigote falando dunha movida dun recopilatorio de non sei que de Galicia e logo os meus amigos máis eu conseguimos facer o We Will Rock You II. E dar festas para peña da TVG, para peña que é Presidente de cousas de ricos, para Conselleiros de cousas. E pensar así medio ríndome: “Menuda puta mierda de fiesta”. E abrazalos a todos. Iso tamén sería moi bonito.

nuno co presidente
Nuno na actualidade con outros membros de Oh Ayatollah

Memoria histórica: os Telephones Rouges no Cosmonauta Tropical

telephones rouges

O mesmo verán de 2011 que entrevistamos os Telephones abriu en Pontevedra o Liceo Mutante, comezamos a ir a concertos tódalas semanas e a coñecer unha pila de xente marabillosa. Empezaba unha Nova Era Dourada para facer movidas e bulíamos para ir a concertos, feiras de fanzines e demáis a beber, falar, bailar, rir e gozar como seguimos facendo a día de hoxe.

O día da entrevista espertamos nun piso de Pontevedra, frescos, fortes, brillantes, collimos rumbo a Noalla pola vía rápida do Salnés. Víramos o evento en facebook e non sei se a idea de entrevistar aos Telephones xa estaba planeada ou se tivemos unha visión oportunista do asunto e aló que fumos. En Noalla había un bochinche, escenario e un leira-cámping con catro tendas, porque aquelo era un festival de música. Estivemos falando con oghrovitas nos bancos do campo da festa pola tarde, falaban das bateas, do marchonaso, do puto másimo, e ló, meu e todo eso. Segundo se facía noite aparecían os paisanos da zona preparados para a romería, íanse acodando na barra de chapa e miraban ao escenario con escepticismo. O concerto de Telephones molou a hostia, incluiu algunha caida do escenario e nalgún momento saltoulles un balón, tocaron con xenio e deron boa resposta ao ambiente hostil facendo unha movida máis hostil aínda para quen quixera pachangueo soft.

Ao final, tal como quedaramos, subimos ao backstage, que era o palco de cemento do campo da festa e sentámonos no chan. Puxemos o teléfono a gravar no medio e comezamos a preguntar parvadas que levabamos apuntadas nun papel, e os tipos foron contestando con todo o angst e a simpatía violenta propia da xente do salnés. Daquela pareceunos que nos quedara unha entrevista a hostia de graciosa e simpática, que era o que sempre quixemos e sempre quereremos. Tiñamos 18 anos no 2011. Xente nova e leña verde, lume a todo.

ENTREVISTA A TELEPHONES ROUGES

A mediados del pasado estío, unos emisarios del Cosmonauta Tropical se adentraron en las entrañas de la selva galaica para entrevistar al célebre conjunto musical conocido cómo Telephones Rouges, que actuaban en el malogrado festival Noalla Viva. Ésta bonita experiencia tuvo como fruto una entrevista en la que sus componentes desgranan sus influencias, sus planes de futuro, sus taras y sus ocasionales miradas de locura. Telephones Rouges es una de esas agrupaciones musicales de jóvenes que hacen ruído sirviéndose de complicados artilugios mientras gritan cánticos masónicos, cuya escucha desde la redacción del Cosmonauta Tropical recomendamos. La entrevista está realizada en la ancestral lengua del Reyno de Galicia. Podréis leer una burda traducción a la Lengua Imperialista en nuestro blog.

koshimos

Cosmonauta: Hai que centrarse, imos empezar cun tema serio. ¿Cómo vedes vos todo o tema do Galician Bizarre esto que está salindo agora, que se está poñendo de moda?

Telephones: Eso está morrendo aí… O tema de Galician Bizarre xa está acabado, xa sacamos o recopilatorio e agora non queremos seguir etiquetándonos para que sexamos carne fácil, presa fácil dos medios de comunicación. O tema do Galician Bizarre agora está rematado, os grupos fixémonos amigos, foi para o que serviu, para facer amigos, vivir experiencias…

C: Si, estase xenerando un pouco unha etiqueta.

T: ¿O qué oh? ¿Unha etiqueta, dis? Eso é unha puta basura tío. O Galician Bizarre… eu dígoche unha cousa. O Galician Bizarre eso é para collelos e matalos a todos tío. Eso é un puto fraude, eso son unha pandilla de horteras que pensan que por facer aí catro acordes xa son aí o máximo e fan unha puta basura. E nós entre eles. Pero bueno, como dixemos, eso está todo acabado, eso foi unha mentira, colouvos a todos e eso é o importante, que sodes uns pringaos e pensades que todo mola, pero non todo mola.

C: E cal credes que é o papel de Triángulo de Amor Bizarro en todo esto.

T: ¿Papel? Outros horteras máis. Triángulo de Amor Bizarro no, non sirven para nada.

C: Puxeron de moda a etiqueta, ¿non?

T: Que va, eses nada… esos son bos chavales, pero teñen que seghir practicando. Eh… eu penso que aínda teñen que seghir practicando. Pero bueno, son boa xente, son de Boiro, son da ría, e son bos amighos, pero a música, teñen que seghir facendo algo máis pop, sabes. A min gústame o pop, o pop así rollo… cómo dicilo, Vetusta Morla, movidas así, e penso que o que fan está un pouco desfasado, eh… están moi anclados nos anos ochenta, e eu penso que se repiten. Repítense moito.

galician bizarre2
Isto non é no Grove pero hai xente do Grove e Zan Hoffman e probablemente Rafa Anido

C: Vale, agora empezamos co tema serio, co que nos interesa de verdad. Esto era un pouco un entremés, sabes. Bueno, a siguiente pregunta é sobre cómo afecta a condición de península ós grupos do Grove. Cómo vos afecta no voso día a día. Está claro que vos afecta, eso está clarísimo. Pero queremos saber de qué maneira.

T: Home, non vamos a saír a Villagharcía nin aquí a Noalla nin a Cambados… A última vez que salimos da península, tío. Nos sólo triunfamos alí no Ghrove. Somos un ghrupo autóctono dalí e alí somos ídolos, sabes, alí a xente salúdanos pola rúa, dinos ‘joder, cómo molades’ todo eso. Aquí a peña non controla de nada, tío. Non controlan tío, son obtusos, non saben ler a nosa música, non saben ler entre líneas sobre o que estamos intentando transmitir.

C: O subtexto, ¿non?

T: Nós… nós somos moi profundos tío, somos xente profunda que utilizamos moito a metáfora, a metáfora musical. A metáfora musical é o máis importante da nosa música. Un rollo un pouco transnacional, ¿non?. Sí, transnacional e un pouco interpatriótico sobre todo, porque claro, a patria, San Vicente, o Ghrove, son como dúas querencias culturales, dúas querencias culturales que provocan unha simbiosis cáustica que desemboca en todo esto.

C: Bueno agora… ¿Qué pasa nesta provincia que estades todos zumbados? Aquí en Pontevedra… do río Ulla para abaixo estades salvajes, e eu quérome explicar por qué.

T: D R O G A. Pero nós somos rapaces sanos. Auga mineral… eu son máis de… de tabaco e así, a min agua mineral con gas mellor. Con gas, con gas… Pero en Touro tamén hai drogha. Tomades resina, ¿non? Resina de eucalipto.

C: Augardente da Ulla.

T: Aí estamos.

 

C: A siguiente pregunta é que hai quen di que a vosa canción ‘Du vist bra’ é a canción de ‘Quiero montarme en tu velero’ do revés.

T: Non… esa é unha canción romántica sobre todo. Ten razón, a verdade e que ten relación co velero. A ver, ten relación con Polanski, en plan a película esta do barco, a primeira que fixo… pois…. ¿cómo se chamaba? Da ighual. Pois sí, é un rollo así, en plan triángulo amoroso, esas cousas que funcionan tanto. Hai como un par de triángulos amorosos e o tipo quedou moi queimado, entonces ‘du vist vran’ (variacións no título da tonada todas elas aportadas por tódolos integrantes desta alegre conversa) é como… significa máis ou menos ‘estou queimado’, ‘estou queimado, du vist vra’. E así todo o rato. É eso, que nós somos uns puretas, e as tipas non nos fan caso, e entonces cantámoslle ó desamor.

C: Moi ben, e agora o tema importante. O diñeiro… os cartos, ¿eran pra tanto ó final? ¿Era para tanto o tema dos cartos para poñerse así con eles?

T: ¿Qué cartos?

C: O concepto económico, todo eso que se está facendo agora, o 15-M, todo.

T: No a ver, a min os do 15-M parécenme uns paletos, esos son todos uns paletos. Matías é do 15-M, está súper concienciado. ¿Vós non seredes do 15-M?

C: No, no, nada que ver.

T: A ver… eu son do PSOE. A ver meu pai foi toda a vida do PSOE, entonces eu seghinlle a línea, ahora estou a ver se me meto de concejal aquí no Ghrove, porque é un bo curro, un curro de traballar para o pueblo… facer piscinas para os vellos, sabes. Pero bueno, vai mal a cousa, estou cambiando de ideales, a min agora mólame o costumbrismo neorrealista tío, é o que está funcionando ahora… Imaxinade, unha estrella de rock, concellal do PSOE.

C: ¿Algunha vez vos plantexáchedes o tema de aprender a cantar?

T: Sí, estamos… estudiando por aí canto gregoriano, moitos tipos de canto. Pero a profesora dime que o teño complicado, que siga ejercitando porque non hai forma, a respiración que ten que saír de dentro, ese é o punto, hai que collelo. Pero vamos… mólame o heavy tío. O heavy é en plan ‘waaahh’ ‘waaaahhhh’.

C: A vós é o que vos mola ahora.

T: O heavy está que se sale, é unha marabilla. Cantar é para a peña que non controla tío. Nos somos máis de ghritar, máis de exteriorizar aí os nosos pensamentos acuáticos, sempre estamos aí na agua, estamos buceando e de vez en cuando salimos, e hai un día que había unha tormenta e bueno, tivemos unha electrificación cuántica e quedou todo no aire, foi unha marabilla.

C: Para rematar xa, ¿algún comentario sobre este festival? ¿Algún comentario sobre o festival Noalla Viva? ¿Algo sobre a organización, sobre a xente que vos acaba de meter unhas hostias case? ¿Queredes acabar de liala xa con Noalla? ¿Algún comentario polémico?

T: Esto ven de séculos atrás, é unha cousa histórica.

C: ¿Qué pasa con Noalla, que é eso dun barco?

T: A ver, Noalla, é o que dicía, os desta vila cortan os pinos no Ghrove e ahora estanse industriaizando, e como todos os procesos de industrialización pois empezan a culturizarse e tal, e agora fan festivales, pero fáltalles un público.

C: Aquí non están na civilización dis.

T: No, están un pouco a monte. En Noalla están a monte. Son un pouco… os de Noalla… mira, vouvos contar unha historia. Os de Noalla (neste punto esixen anonimato) os de Noalla iban a roubar á Atlántida, e víñannos a joder as chavalas ó Ghrove, e agora non teñen nin a decencia de invitarnos a unha cerveza joder, son uns mierdas. Noalla que se mueran tío, imos plantar lume aquí mañán pola mañán. Van a flipar, non vai a quedar nadie vivo aquí. Van a morrer todos. E despois vamos ir a Touro, e vamos a joder todo aí, vamos a jodelo todo. Vou reventar todo.

Entrevistas Galician Bizarre: Travesti Afgano

travesti 2
Foto de Fer Mortal

Cando ves en concerto a Travesti Afgano, aínda que sexas quen de encadrar o que fan dentro dalgunha das diferentes tradicións do pop, o punk ou o rock, acabas preguntándote como poden conter tanta personalidade dentro dun só grupo. Pero bueno, o asunto é precisamente que non a conteñen. Son catro individuos insólitos, incapaces de parecerse a ningunha outra persoa, e nese sentido parécense aos grupos de post-punk que tentaban tocar reggae ou funk e daban con outra cousa. Unha propia.

A maneira de tocar a batería de Camilo vén da escola espectacular e aparentemente desbocada de Keith Moon pero ten tamén un toque a Happy Mondays ou New Order e esas cousas máis bailables de Manchester. Aínda que a batería se toque a golpes, ao miralo percibes nel unha historia de amor co seu instrumento. A todos lles gusta o son de Manchester, supoño, pero igual parécense máis aos Who que a Joy Division niso de ser catro tipos que parecen competir pola atención co seu estilo e dalgunha maneira conseguen que sume en vez de ser unha merda. Supoño que porque parece haber máis de amizade sincera que de loita de egos entre eles. Pola súa banda, Marky ten sempre un aire surfeiro, de mar, aínda que penso que lle tira o hardcore, e toca o baixo cun balanceo bastante molón. Se segues a Luismi en Facebook coñecerás as súas influencias porque é moi fan das cousas que lle molan e faino público: The Fall, Real Madrid, Fabuloso Combo Espectro, Humbert Humbert, a NBA… Como destila esas influencias? Pois as súas partes de guitarra poden ser escuras ou sucias pero teñen un algo estiloso, moitas veces con punteos pop tarareables estilo Bernardo Bonezzi, e nas letras consegue falar de fútbol (“Tiqui Traca”), Mark E. Smith (“Yo no soy Mark E. Smith”) e calquera cousa que forme parte do seu universo. Ten iso en común con Rafa Anido, de quen non imos descubrir agora nada despois de mil proxectos: en Metralletas Lecheras estaba xa con Camilo, pero tamén pasou por Los Iribarnes, Jiménez del Oso, Jiménez Los Santos, Hemisferio Izquierdo, Cudevaso… e fixo cantidade de cousas como Sr. Anido, a última o seu fantástico disco con Sra. Álvarez. Todas estas propostas se caracterizan por esa expresión intensísima da súa mirada sobre as cousas, entre o político, o filosófico e o costumista. Así, sen que teña que ver coa traxectoria previa dos seus membros, Travesti Afgano son un grupo que representa probablemente a esencia do Galician Bizarre: unha distorsión única, persoal e decididamente galega das músicas internacionais que máis os (nos) marcaron.

 

Por que facedes música?

Luismi: Porque, a pesar da miña exquisita técnica como futbolista, truncouse a miña fichaxe polo Real Madrid debido a unha lesión no nocello, e cambiei a pelota, que non se mancha, polo punk que é máis porco.

Rafa: Para poder expresarnos libremente.

Camilo: Unha das cousas que máis me gustan é tocar a batería. É unha actividade creativa na que compartes tempo e vivenzas cos teus amigos e ademais acabas coñecendo xente que é marabillosa e acaba sendo teu amigo tamén.

Cal foi o debate máis importante que tivestes dentro do grupo?

Luismi: Cando decidimos que era mellor que Marcos pasase da batera ó baixo, e que Camilo entrase no grupo. Pero non houbo debate… estivemos todos dacordo xa que era o máis natural.

Rafa: Moitos, pero por exemplo que comer e onde.

Camilo: Non che sabería dicir. Ou resulta que os catro levamos a misma liña de pensamento e nunca hai diverxencias de opinións ou resulta que somos uns cachos de carne que non nos plantexamos nada. Eu quero pensar que ocorre a primeria opción.

Que pensades que teñen en común os grupos do Galician Bizarre? De que grupos do Galician Bizarre (presentes ou pasados) vos sentides máis próximos e máis afastados?

Luismi: Que son galegos, pouco máis… cadanseu é do seu pai e da sua nai. En canto a cales nos sentimos máis próximos, obviamente a Lobishome e Metralletas Lecheras, e tamén a Indómitos, Qvek, Telephones Rouges ou Selvática…

Rafa: Pois teñen en común que viven nunha parte do mundo onde non hai apenas apoio para ás suás propostas, e rematan todos por desaparecer máis tarde ou máis cedo.

Camilo: O común sen dúbida é a orixe xeográfica e cultural. Iso marca o resto do que acabas sendo e facendo. Grupos cos que me sinto próximo? Mano de Obra, Los Santos, Telephones Rouges, Le Cul, Indómitos, Estrambote, Lee Van Cleef, Lobishome. Dos que me sinto afastado ben ética ben estéticamente: NC, Terbutalina, Wild Balbina, Trajano.

Por que cantades na(s) lingua(s) que cantades?

Luismi: Saenos naturalmente, somos políglotas, non nos pechamos a nada.

Rafa: Son as linguas que se falan no noso entorno o galego e o castelán, aínda que o primeiro está en recesión.

Camilo: Porque por desgraza son as únicas que coñecemos. Se souberamos falar islandés ou alemán seguro que ían sair cancións neses idiomas. Coido que a trascendencia do grupo, da súa obra, non vai ligada a un compromiso politizado coa lingua galega por un mero feito de inutilidade mecanizadora pola nosa banda. Hai xente moito máis capacitada e con unha chegada social moito máis amplia para desenvolver esa labor, na que nós cremos sempre que se faga ben (Séses do mundo podédesvos extinguir).

Canto inflúe no que facedes o sitio de onde sodes? E o lugar onde creastes o grupo (se é que é diferente)?

Luismi: Moito, ter montado o grupo nun galpón de Montalvo afastado de todo o demais fíxonos crear algo noso, que ninguén máis fai.

Rafa: Pois o grupo creámolo nun galpón ó lado do mar, e as tormentas e inundacións que había en malos invernos foron importantes para o noso nacemento. Tamén as galiñas e a súa merda.

Camilo: Inflúe en todo e en maior medida que calquera outro factor. De feito é o factor. Imaxínate a Siniestro Total sendo de Valladolid, meu Deus, serían patéticos, lamentables, esa xente non ten puta gracia, está amargada. Existen grupos en Valladolid? Había uns mods que me molaban, pero era un grupo de exercicio de estilo, poderían ser de Valladolid ou de Sidney e o resultado iba ser o mesmo – impersonal-.

travesti cartel 3

Hai un imaxinario central no voso grupo? Cal é?

Luismi: Sí, rock and roll: libertad de expresión.

Rafa: Manchester, a Illa de Ons, San Andrés de Teixido…

Camilo: Si, coido que a Rafa e a min ao mellor sáenos unha vena máis “contestataria” da problemática social, ben dende a personalisima visión de Rafa ou a miña visión que é moito máis radical, impaciente e agresiva. Logo Luismi aporta moito máis dende o seu paraíso interior, das cousas que lle gustan, das que lle afectan ou lle chaman a atención. Marky sempre da a puntada xenial que remata a idea cando non somos capaces de rematala á primeira. Hai unha mistura de retranca, acidez corrosiva e crítica das cousas que non nos gustan e incluso das que nos gustan.

Que elementos marcan máis a vosa identidade? Que peso ten nesa identidade o ser galegos e galegas?

Luismi: Pufff, pois supoño que as nosas personalidades, e a retranca, que é moi daquí de Galicia, e é parte fundamental do noso discurso.

Rafa: Eu sintome galego, pero dos de antes das invasións romanas, e dos que viviron no tempo dos suevos no primeiro reino de Europa, considérome atlántico.

Gústanvos os discos recopilatorios? Hai algún que vos marcase especialmente?

Luismi: A mín sí me molan, os que máis quizais uns que se chaman Punk 45 que compilan diferentes grupos punks de varios sitios do mundo, centrandose en areas xeográficas concretas, e que edita un selo que se chama Soul Jazz Records.

Rafa: Gústanme as recopilacións de garaxe 60s, como Nuggets ou Back from the Grave, e tamén a que fixeron os Fuzztones sobre os grupos que versionaban, é a mellor de todas. Marcoume moito sair con Iribarnes, un grupo no que tocaba anteriormente, en Matado por la Muerte, un vinilo que recopilaba o mellor do punk español de principios do século XXI.

Camilo: Si me gustan, si. Eu colecciono moitos recopilatas de musica dos 60’s. Garage, Psych, Freakbeat, Northern Soul. No instituto marcoume o Punk-O-Rama que editaba Epitaph Records.

Canto se parece o voso grupo á idea que tiñades de ter un grupo? Cando e como apareceu a idea de Travesti Afgano?

Luismi: É tal cual queríamos que fose, unha maquina precisa e ben engraxada, ás veces alomenos… A idea de montar o grupo propúxenlla eu a Rafa cando os nosos grupos anteriores, Lobishome e Metralletas, estaban por deixar de tocar, así que había que comezar algo novo…

Rafa: Achégase moito, temos todavía practicamente o 90 % do control do que facemos, a maoiría dilúense co paso dos anos da súa idea inicial, se é que a tiñan ou eran conscientes dela.

A que vos dedicades? Quereríades que o voso grupo fose o voso traballo? Como credes que se pode compatibilizar a arte e o traballo?

Luismi: A traballar en algo que nos deixe tempo libre para facer o que nos gusta de verdade e que nos permita chegar a fin de mes… O de vivir da música, a estes niveles polo menos, e co pouco apoio que hai, tanto institucional como da industria e dos medios de comunicación, é inviable hoxe en día para case todos nós… Arte e traballo poden compatibilizarse cando son a mesma cousa, pero por desgracia, para a maioria de nós, o noso arte non debe de ser visto como digno de remunerar decentemente, co cal compatibilizamos, pero non arte e traballo, senón arte e ilusións, coas ganas de facer o que che sae de dentro.

Rafa: Eu estiven traballando estos anos en traballos precarios, agora intentarei acadar certa estabilidade retomando a avogacía, onde penso adicarme principalmente a temas sociais e dereito da cultura. Como di sempre Camilo adicarse intergamente a isto suporía posiblemente o final do proxecto.

Camilo: Traballo nunha oficina e sempre dou grazas por non misturar meu traballo co meu hobbie. A xente que coñezo que acaban por misturar traballo coa música acaban facendo cousas que non me interesan nin que respeto (falo ao noso nivel, grupos que empezaron con nós e que están por aí facendo cousas “grandes”). Por suposto que respeto e admiro aos profesionaís: aos Who, a NOFX, a Suede… pero ningún de nós queremos nin imos ser iso.

travesti 3

Catro anos máis”, a canción que aportades ao Galician Bizarre 3, vai na liña das vosas cancións máis explicitamente políticas, como “Berlusconi”. A miúdo aparecen polas cancións figuras de poder como Feijoo, os Borbóns ou Hitler. Ás veces dáme a sensación de que o facedes con serenidade, outras con humor e ironía e outras con mala hostia. Credes que é importante reflexar e criticar a realidade nas vosas cancións? Buscades algún efecto concreto en quen as escoite? Especialmente neste tema en concreto, claro.

Luismi: Nas cancións soemos falar de obsesións, taras, ou ideas, e utopías que temos ou nas que creemos. A realidade que nos rodea entra dentro desas cousas, co cal é normal que nos saia falar do que nos pasa ou do que pensamos.

Rafa: É basico ser crítico, debe ser a base de calquer proxecto artístico, o triste é cando se fai sen nada detrás como un elemento máis da campaña de marketing… É patetico comprobar como a xente se axeonlla ante o poder tanto politico como económico, e se vende por catro patacos. É o que está pasando con moitos festivais, que usan os grupos para instrumentalizar cousas, o último exemplo o temos no Son do Camiño, auténtica campaña de publicidade do PP pagada cos cartos de todos.

Camilo: Eu véxoo como un exercicio de rabia. Non facemos grandes análises politicas nin descubrimos nada. Simplemente sinalamos desfeitas que estan moi visibles pero que incriblemente percibimos como que están moi soterradas, que a peña parece non captalas.

Que opinades de Feijoo e o seu goberno? Cal é o voso modelo de país?

Luismi: Eu opino que o sistema de democracia representativa está obsoleto, co cal ata que cambien o sistema conmigo que non conten… O meu modelo de país é un no que haxa mais liberdade para todo, pero isto tamén é unha utopía, xa que nos tempos que corren parece que as cousas van en retroceso e cada vez coártanse máis as liberdades da xente.

Rafa: É unha organización ecónomica lindando con mafiosa, unha empresa que conta con practicamente todos os medios de comunicación comprados, e unha rede clientelar con caciques en concellos, empresas privadas e deputacións. Estas xentes non teñen practicamente ningúnha intención de cumprir o seu traballo que é traballar polo común, son palabras que a eles non lles soan de nada. No tema ambiental por exemplo, no que eu estou bastante implicado, é desolador comprobar como se está destruindo toda a nosa riqueza, sen que o pobo se estea dando conta, xa que o que lles venden nos medios é o contrario.

Camilo: Para min o problema sempre é o mesmo: a xente, a sociedade, o público. A xente é idiota. Non hai nada que falar de Feijoo, de Rajoy, de Varoufakis, nin de Trump, nin de Angelopoulos nin Bowie ou o violador do ascensor. Culpable a xente sempre, por permitir, por non entender, por deixarse facer, por mostrar interese cero no exercicio de ter unha visión crítica do que a rodea. Como xa dixen antes: non teño paciencia e son moi radical. Sobra xente. Haberá que soltar unha cepa de algo que empece a reventar a Cristo.

Travesti 4
Fragmento manuscrito da letra de “Sexo débil”

As vosas influencias están presentes moitas veces nos títulos (“Mars or astromars?”), nas letras (“Yo no soy Mark E. Smith”) e nas versións que facedes, ademais de na propia música. Como as filtrades? Buscades a orixinalidade con respecto a elas?

Luismi: Pois non buscamos orixinilidade, o que pasa que como actualmente tes ao teu acceso música de todos os lados do mundo é doado que as túas influencias se diferencien das influencias e gustos de outros grupos.

Rafa: Por suposto, buscamos a maior orixinalidade posible, é outra das nosas premisas, non nos plantexamos en ningún momento que tipo de música queríamos facer.

Camilo: Unha das cousas que penso que sempre buscamos e nos distinguíu e que tamén é un motivo polo que recoñezo que o grupo non é accesible estéticamente para o “público xeral” é que non facemos exercicio de estilo. Misturamos un montón de estilos e bandas que nos gustan. Por outra banda dáse a capacidade que temos de sacar como fortaleza creativa frente a incapacidade técnica cos instrumentos (ben por falta de técnica persé, ben por falta de ensaio). Podería apostar a que somos a banda do GB3 que menos ensaiamos (e aínda así estamos ahí, pénsao).

Ao mesmo tempo que falades sobre grandes temas centrádesvos tamén en experiencias cotiás e costumismo, falando sobre cousas da vida diaria como Internet, o fútbol, o traballo…Que vos inspira e que non vos inspira?

Luismi: Falamos como dixen antes do que nos gusta, inspira, pero tamén do que nos da noxo ou disgusta. pero sempre dentro da nosas realidades e do cotián. Non poderíamos falar de que nos dispararon ou de canta pasta facemos vendendo droga, porque non somos gangster nin andamos no trap…

Rafa: Un pode ter unha certa liña de pensamento, pero non se pode tampouco estar todo o día dando a trasca e é importante tamén o sentido do humor. A influencia do alcohol ou porros é importante na nosa música, tamén as series e películas que vemos ou xente que coñecemos tanto no noso entorno como cando imos de xira.

Tedes dado concertos en bastantes lugares de España. Cambia a reacción do público cando tocades fóra?

Luismi: Mal que nos pese cambia bastante, supoño que é raro, pero penso que nos entenden e disfrutan máis fora de Galicia que na nosa terra… Disque ninguén é profeta na súa terra…

Rafa: Especialmente no País Vasco a reacción é moi boa, na última xira vendemos máis de 40 discos, a xente vai ao bolo a ver ao grupo, toda a xente do barrio ou do pobo se achega, non existen prexuizos como pasa coa maioría de público en galicia.

Camilo: Cambia todo. País Vasco e Valencia sobre todo. Público crítico cunha opinión formada véndote de verdade, interesado de verdade. Non vin fotos, nin jastas, nin jaguermaster, nin estupideces. Só xente asistindo a un concerto e desfrutándoo. Ao público de Galicia non lle interesa a música. Só van a actos festivos polo mero feito de “estar”.

No musical todos sodes músicos cun estilo moi marcado, e tanto Luismi como Rafa teñen voces e estilos de cantar moi persoais e moi diferentes. Tivestes que adaptarvos dalgunha maneira ao xuntalos? Dáme a sensación de que en Nos vale madre está todo máis equilibrado que en Jefes de Julais.

Luismi: Graciñas por chamarnos músicos, porque hai xente que opina que non sabemos tocar, pero nos estamos moi contentos co que facemos.Creemos que é moi persoal e dificil de clasificar, así que estamos encantados de seguir desbrozando o noso propio camiño.

Rafa: Cada un foi ocupando o seu espazo no proxecto, non existen loitas, aínda que quizais Luismi sexa o que mais ideas aporta, o resto vai metendo cousas tanto na letra como na música.

Levades tocando en grupos unha chea de tempo. Que cousas credes que desenvolvestes con Travesti que non fixerades noutros grupos?

Luismi: Dende o meu punto de vista Travesti é moito máis orixinal que os outros grupos nos que tocábamos antes, sempre faremos punk, pero con Travesti non é un punk tan de manual como o que facíamos coas nosas anteriores formacións, temos un je ne sais quoi que nos fai únicos e irrepetibles!!!

Rafa: Pois unha campaña de marketing adecuada, labor de Camilo, sen poñer o cu, pero si tentando chegar aos sitios, a festivais que nos molan. Antes pensabas que a xente te ía chamar, pero tes que ofrecerte para ter algún tipo de oportunidade, senón o grupo morre por falta de alicientes.

Camilo: Eu persoalmente aprendin a facer labores de pseudomanager. Tamén aprendin a desencantarme e que non me afecte, porque o resto de cousas que saco en limpio compénsanme máis que a merda que vexo por aí.

[As imaxes están sacadas do Facebook de Travesti e dalgunha non atopamos a autoría. O cuestionario fixémolo Xiana e Cibrán]

Entrevistas Galician Bizarre: Contenedor de Mierda

 

CDMconSandra.jpg

Hoxe non existen máis grupos como Contenedor de Mierda. Cando hai tempo que o punk deixou de ser divertido, excitante ou interesante, Contenedor son todo iso á vez. Borran a fronteira entre saber tocar e non saber tocar, entre a escatoloxía e a política, entre o íntimo e o público e seguramente algunha outra cousa importante. Son un dos escasos grupos que consegue facer cancións que vaian máis ou menos sobre comida. Son como unha broma privada de xente que non coñeces e que aínda así che fai gracia. Contestaron esta entrevista en vídeo arredor dunha mesa con (entre outras cousas) chourizos e cervexas, incluíndo á súa nova baixista, Sandra, e ao seu vello baixista, Pepe, máis a Iria Silvosa detrás da cámara. Algunhas das respostas están nese vídeo (que tentaremos compartir nun futuro), outras no texto que segue, outras nos dous e outras en ningún lado. O cuestionario fixémolo Xiana e Cibrán e as fotos son case todas do Facebook de Contenedor.

 

Que pensades que teñen en común os grupos do Galician Bizarre? De que grupos do Galician Bizarre (presentes ou pasados) vos sentides máis próximos e máis afastados?

Víctor: A ver, eu crer creo que en común os grupos do Galician Bizarre… que somos peña galega, eu que sei. Galicia está chea de xente inquieta, que quere facer música e que che dá igual tocar nun kiosko ou donde sexa. Hai peña con inquietudes musicales e en xeral é un pouco o que teñen en común as bandas porque estilisticamente hai de todo. E con respecto a grupos aos que nos podemos parecer… saían Zoofilia-a-a no primeiro, non?

Pepe: Yo que sé, neno.

Víctor: Creo que si. A ver, a min era mítico grupo que no seu momento dicía “pero que mierda é esto, esta peña, de que mierda van?”. Pero logo pasa o tempo e queres facer un grupo como Zoofilia-a-a, porque é necesario que existan esas bandas. O Galician Bizarre vai deso, creo.

Por que cantades nas linguas que cantades?

Sara: Pues nosotros usamos el gallego y el castellano porque somos un grupo pro-bilingüismo y pro-Rajoy y cristiano. Y ahora es una movida porque Rajoy ya no está en el poder y nosotros esperábamos, pues no sé, que al final nos quisiera y poder hacer unas cumbias, para bailar… Pero bueno, seguimos siendo pro-Rajoy y por mí que registre lo que quiera, en Alicante o dónde quiera. Yo a tope con él, si quiere volver a Galicia que vuelva, que aquí se le recibe con las manos abiertas, y si Pontevedra no lo quiere yo soy de Lugo, y en lugo lo aceptamos. Y por eso usamos las dos. Los dos idiomas. Las dos lenguas.

contenedor 5

Hai un imaxinario central no voso grupo? Cal é?

Anxos: Si que hai, á parte de que nos basamos en feitos reais, si que hai temas aos que volvemos sempre, como o sexo e cousas relacionadas co sexo ou coa intimidade personal de cada quen. E un pouco cousas politicamente incorrectas… bueno, non eso. Como se di cando falas de caca culo pedo pis?

Iria: Escatológico.

Anxos: Eso. Cousas así. O que nos interesa na vida. Comer, foder, masturbarse, cagar…

Sara: Que comer está relacionado con cagar siempre.

Pepe: Puedes hacer el círculo infinito.

Gústanvos os discos recopilatorios? Hai algún que vos marcase especialmente?

Víctor: A ver, depende. O mellor disco recopilatorio que hai é o Greatest Hits Volumen 1 de Queen. Iso vouno dicir sempre. O disco de Queen que máis me gusta é ese. E logo o concepto dos recopilatorios de bandas tipo Galician Bizarre mola porque coñeces a moitas que doutro xeito non conocerías, tamén como o recopilata este de peña de Sudamérica que me comprei, do rollo ye ye dos sesenta. Eu conocía un tema, o de “Brebaje de amor”, e logo gracias a que me molou eso e comprei o cuádruple disco teño unha patada de temas que hai mazo temazos aí que non ía coñecer doutro xeito.

Sara: A mi lo de los recopilatorios, cuando me regalaron el Caribe 2001, luego también tenía el recopilatorio del primer Gran Hermano, el Latino 2004… casi todos eran cuatro discos. Luego estaba el de Calaveras y diablitos, que yo me acuerdo un día que… yo que sé, yo era joven y debía estar en cama, pero no estaba. Me fui a ver la tele pero salió un anuncio, y era como rollo rock español, y a mí me interesó el tema. Vivíamos en un pueblo, Foz, y bueno, mi madre al final lo encontró, pensé que no lo encontraría. Y así empecé en los recopilatorios.

contenedor 4

A que vos dedicades? Quereríades que o voso grupo fose o voso traballo? Como credes que se pode compatibilizar a arte e o traballo?

Anxos: Bueno, a ver, todos somos artistas, algúns si que se dedican principalmente á música e o grupo non é o noso principal traballo nin nunca o vai ser, porque ademais é un grupo que se move moito á marxe de todo e pasando de calquera norma.

Víctor: Pero imaxínate que o fose!

Sara: ¡Y si nos quieren fichar y quieren darnos dinero, yo encantada eh!

Víctor: Imaxínate vivir de Contenedor de Mierda. Que pasas de todo, e o único que vas ter que facer é temas como o da Mariña lucense…

Sara: …¡que me lo hice en el autobús!

Víctor: … e tocar por aí, e beber licor café nun escenario, e que che paguen por beber licor café nun escenario.

Sara: ¡Y vivir cinco años a tope, en vez de 84, Anxos!

Anxos: A movida é que si que nos gustaría vivir de Contenedor de Mierda, en resumen, pero no está pasando ahora. Pero ojalá pase. O que sí, todos nos dedicamos a algún aspecto artístico e non sei, faise o que se pode para que a cousa funcione.

Sara: Anxos es bailarina profesional de claqué y se mantiene con eso, Pepe toca el banjo y va de gira por Estados Unidos cada par de meses y se queda… cada tiempo, no sabemos. Es que allí las giras van distinto que aquí. Y Sandra en realidad es carpintera, por eso puede tocar al ritmo de la locura sin púa, porque tiene los dedos en callo ya. Es de la madera, raspa con ellos, imagínate. Y luego Víctor es actor porno.

Anxos: E Sara en realidade é futuro ministro de cultura, pero Sánchez non o sabe.

Sara: Es que este nuevo también está metido en una liorta, pero bueno, ya se descubrirá.

contenedor 2

Cando tocamos Esposa con vós creo lembrar que escoitei a Anxos explicar algunha das cancións a alguén falando do argumento das cancións en lugar de utilizar os títulos ou describilas musicalmente. Creo que poucos grupos poderían facer isto. Quería recrear isto para quen vaia ler ou ver esta entrevista e que entenda a vosa canción do Galician Bizarre: De que vai “Síndrome de Dawson”?

Sara: A ver, “Dawson crece” trata de tener quince años, ponerte la serie y pasarte toda la tarde masturbándote de tranquis. Pero en vez de ver a Dawson tú esperas ver a Casey. Creo que era Casey como se llamaba, no estoy cien por cien segura. El moreno escuiso, que era más escuiso que Dawson porque Dawson tenía una frente extraña. Pero claro, al final era el que más salía, ¿sabes? Entonces aunque tú estuvieras esperando pal otro, la mitad del tiempo de masturbación salía Dawson. É o que había.

Víctor: E o nome de “Síndrome de Dawson” viña polo, bueno, o “Síndrome”, xa sabes. A min chamarse “Dawson crece” parecíame demasiado obvio e quería algo que chamase máis a atención, e “Síndrome de Dawson” parecíame un bo nome porque podería ser como un síndrome que tes: eres unha persoa á que lle gusta Dawson crece e necesitas masturbarte vendo a serie, ese sería o síndrome de Dawson. Creo que son tres palabras que recollen moi ben todo o que explicou Sara antes de que se fala.

Dos vosos temas, cal ten o argumento que máis vos mola?

Víctor: A min o de “Intenta no masturbarte en público” gústame, e o de “Y que ah” tamén me gusta muito.

Iria: E por que non escoitei nunca esta canción?

Anxos: Si que a escoitaches, é a de “si eres tan punki por que andas en Facebook”. Fala de ser punki pero ser un consumista de mierda igual.

Víctor: E donde consumes? En Ikea.

Sara: A mi “Vómito en tu cara” me encanta.

Anxos: “Vómito en tu cara” é o primeiro tema que surgiu en Contenedor de Mierda, antes de que existise Contenedor de Mierda porque Sara escribiu unha letra. A canción fala deste momento na vida no que te despertas con resaca, quizais aínda borracha, e se che mezclan as ganas de foder coas ganas de vomitar. E xa está! A todos nos pasou eso algunha vez.

Que relación hai entre o que facedes con Contenedor e o que facedes como artistas noutros ámbitos? Isto vai tanto para Sara e Anxos no audiovisual como para Víctor co que fai como Charles Rapante e tamén Rabuda e os Vacalouras, claro. Ou se hai algo que non saiba e queirades contar.

Anxos: Aparentemente non hai unha relación moi estreita entre o que fago no audiovisual, no cine, e o que fago con Contenedor de Mierda porque son como dúas personalidades moi diferentes. Contenedor de Mierda ademais moi influenciada por Sara, e polas súas letras, e a súa inspiración, e todo. É a máis punki de todos. E Víctor tamén é bastante asqueroso. Entón déixome levar por iso e pola espontaneidade e por non saber tocar e facer o cafre. E no cine intento aportar algo de todo esto que estou aprendendo, porque fun facendo bastante en paralelo o proxecto da película [A estación violenta] e o de Contenedor de Mierda. Pero bueno, facer a película é algo moito máis meditado e moito máis intelectualizado. Aínda que quen sabe, quizais logre un día facer unha película como fixemos Contenedor de Mierda, con un vale que diga “vamos a rodar esta película este día”, con moita empanada, licor café… E logo bueno, está aquí Pepe que é arquitecto efímero.

Sara: No sé. Los videoclips que hay de Contenedor los hice ahí de risas porque puedo estar tranquila y haciendo lo que me apetezca. El videoclip de “Vómito en tu cara”, que vale, son 38 segundos, 42, no sé, por ahí, se puede grabar rápido pero lo hicimos en el tiempo récord de 20 minutos. Está bien. Y 20 minutos me refiero pues entre risa y risa, parón y parón… ¿y qué tiene que ver eso? Pues es la libertad. Yo con Contenedor es cuándo hago lo que más me gusta. Tocando, escribiendo y haciendo los vídeos. Porque puedo estar a mi rollo, me expreso y es divertido. Luego hacer videoclips pues siempre mola, no sé, me dan una sensación de poder experimentar haciendo de verdad lo que yo quiero, sin ponerme muchos límites. Y como son obras cortas e intento que siempre sea pasárselo bien pues por ahora funciona.

Víctor: Eu empecei hai moito tempo, cando tiña penso que catro anos ou así, a tocar a guitarra de miña nai como podía, desafinándoa e así porque as mans eran pequenas… e unha cousa foi levando a outra, de repente apareceron Os Vacalouras e había que facer… había como unha víscera que quería expresarse e entón salía todo o punk aí p’adiante. Fomos evolucionando, foron aparecendo outros grupos como Ilógicos, como era este…? Jesucristo de Toralla y los Bienvenidos, grupazo… máis os que toquei a batería, agora estou en Rabuda… gústame moito tocar sempre que poida. E en Contenedor eu en principio quería manterme ao marxe e que fosen Sara, Anxos e Pepe, pero coa tontería acabei enrolándome e mola mazo porque podo expresar esa vena punk que teño dentro moi fuerte. Sabes, afino a guitarra que só teño que facer así para que sone un acorde e só me preocupo de facer o subnormal enteiramente. E mola mazo eso.

Anxos: E Charles Rapante?

Víctor: Ah, Charles Rapante? O meu cerebro está seccionado como en quince, e doce deses quince son Charles Rapante, e é normal que esa parte miña se exprese, tanto na faceta musical como en vídeos e eu que sei, no que sea. En aparatos electrónicos… Ah, e estou en Sésega tamén, que non me lembraba! Que facemos poesía, con danza, música experimental… eu que sei, gústame tocar.

Sandra: Yo desde mi habitación escuchaba a Contenedor de Mierda pero nunca los había visto tocar de verdad. Y la primera vez que los escuché fue al entrar en el local de ensayo. Es todo lo contrario a lo que me gusta hacer con otras cosas, como con las fotos o así, pero está guay, es el segundo grupo de mi vida y me pone muy contenta.


Que tipo de formación musical tedes e canto ou como a utilizades? Mólanme moito as cousas como moi de músico que fai Pepe ás veces e como contrastan con outros elementos ás veces na mesma canción.

Pepe: Me halaga bastante que me llames músico porque en realidad…

Víctor: ¡Es lo que eres, meu, ta calao!

Anxos: Ti e Víctor sodes os únicos que tedes formación musical.

Pepe: Si, porque vosotras no sabéis tocar nada. Estáis aprendiendo ahora a tocar, que es diferente.

Anxos: Sara si que xa sabe tocar.

Pepe: Y tú, te he visto a hacer cosas en directo que joder, es de saber tocar. Pero no tienen ningún tipo de acreditación que les diga “bueno, pues tal”. A ver, nosotros llevamos tocando más de diez años, es diferente. Yo creo que es formación de años y años de tocar y de querer sacarte títulos.

Anxos: E en Contenedor canto utilizas esa formación ou como a utilizas?

Pepe: ¡Hay cero! (risas) Porque muchísimas movidas que meto están fuerísima pero me la suda, porque creo que es el sonido de Contenedor. Que suene mal pero en realidad digas “pues mira, son risas”.

Víctor: Pero no suena mal, tío. Es que casi nada está fuera realmente. Si nos pusiésemos en plan superteóricos de la música, a hacer un análisis de los temas, todo lo que hacemos tiene sentido armónico. Y como son movidas que suenan “fuera” es un sentido armónico complejo que es un poco lo que creo yo que le da como esa chispa a Contenedor, que es como esto que dices “joder, es peña que parece que no saben tocar un carallo pero buah, mira qué movidas están metiendo ahí”, que creo que es un poco eso que decía, el contraste de movidas muy de músico y movidas que no son de música. Por ejemplo el tema, creo que es “Y qué ah”, no? El que hacemos lo de “xudre”. Eso fue la hostia porque estábamos con el rollo de “¿cómo es el estribillo, esa parte?” y yo le dije a Anxos “es 7-5”, y ella se confundió e hizo 10-7 y moló la hostia cómo sonaba y lo dejamos así para siempre porque fue un accidente guapísimo, se crea una armonía muy loca.
contenedor 3

Non me lembro moi ben porque só a escoitei en directo e xa non sería a primeira vez que entendín mal algunha das letras (pensaba que “Síndrome de Dawson” dicía “saca la cámara, sácala y dámela”) pero hai un tema no que cantades “somos un grupo de chicas” e quizais tamén “nuestra religión es Sexo en Nueva York“. De que vai ese tema?

Pepe: No sé, la verdad es que es un tema que es complicado de explicar. Yo que sé, todo el mundo hablaba de Sexo en Nueva York, de la liberación de la mujer y tal, y quiero representar el rollo de que una mujer no quiere liberarse gracias a una serie. Te estaban contando una historia de unas chicas sin más, que se lo pasaban bien, estaban ahí de puta madre.

Sara: Sí, y el tema también surje un poco alrededor de ser mujer en sí, de poder o no poder hacer cosas, ¿no? Y de cómo tener a lo mejor un grupo con mujeres puede estar, por alguna razón y sin sentido aparente, y sin ningún tipo de justificación, pues menos valorado. Entonces salió de la ironía esa de decir “somos un grupo de chicas”, y también queriendo que Pepe fuera la voz que cantara el tema para que la ironía fuera ya evidente y no hubiera duda del tono de mofa del tema. Y el rollo de las series de los noventa es que todos mamamos de eso. A mí me cundía Sexo en Nueva York, estar pendiente de entrar en el salón sin hacer mucho ruido cuándo la veían mis viellos y verla a escondidas detrás del sofá (risas).

Pepe: ¡La peor!

Sara: Luego cuando tuve Internet y tal, un poco más adulta, ya me la vi entera como Dawson Crece. Y las pelis y todo el rollo, y al final Carrie Bradshaw está ahí. Y al final intentamos meter algo un poco más de risas en la canción, ironizando con el propio momento que vivimos.

Anxos: Eu quería decir algo.

Pepe: ¡Va a hablar!

Todos: ¡Presidenta, presidenta! ¡Leader! ¡Rajoy!

Anxos: A ver, que ía dicir, que a canción de “Grupo de chicas”, que ás veces existe o tópico de “grupo de chicas” como sinónimo de grupo malo de tipas que non saben tocar, e era moi gracioso que Pepe cantase que somos un grupo de chicas ironizando con esta idea, rollo “non somos un grupo de chicas porque somos dúas tías e dous tíos”. Pero non sabemos tocar (risas). Hai dúas miembras que non sabían tocar moito inicialmente. Sara xa sabía algo e agora é moi crack da batería.

Sara: No es verdad.

Víctor: Tía, y yo tengo tocao con la hostia de peña y es muy de crack las mierdas que haces tú cuando se te va la olla completamente en un tema y lo empiezas a tocar con un ritmo distinto, o cuando coges y te comes una nota y entras a contra, el rollo que tienes de decir “ah, pues ahora lo hice así y va a ser así todo el rato”. Y veces que te tiras medio tema tocándolo a contra, del revés de como era y aguantas mallada el tempo. A mi eso me parece bastante de crack.

 

Sobre isto último, é a segunda serie clásica dos 90 que mencionades nas letras, no voso último videoclip ten bastante peso o WordArt. Inspíravos máis o pasado que o presente? Que relación hai entre Contenedor de Mierda e a época na que tedes o grupo?

Anxos: E creo que si que hai un vínculo co pasado, cos noventa e cos ochenta. Eu creo que Sara e eu de toda a vida nos encanta o pasado máis que o presente.

Sara: Es que Anxos y yo, de jóvenes, soñábamos con tener un grupo. Era un rollo bonito que teníamos. Paseábamos por Lugo en la juventud, por la tarde, esto de quedar a las cinco y decíamos “ay, si tuviéramos un grupo…”. Y ahora lo tenemos. Sin más. En vuestra cara. Choca ahí, tenemos un grupo. (Anxos choca)

Anxos: Somos anacrónicos totalmente, falamos do presente pero sempre utilizando referencias do pasado. E do presente fálase porque estamos aquí.

Sara: Y porque somos pro-Rajoy.

Anxos: Si, pero logo nas letras non nos interesa especialmente analizar… que non quere dicir que non o fagamos, pero o propio xesto de estar no escenario e cantar e tocar ao final é estar cambiando o mundo, tío! O que pasa é que non nos importa dicir nas letras “el mundo es una mierda, el gobierno no nos gusta, uuuuh, vamos a rebelarnos”.

Memoria histórica: Galician Bizarre no Pogo en Togo

Rafa + Bule Bule

Abrimos o blog do Galician Bizarre con este artigo de Sr. Anido, publicado orixinalmente no punk zine Pogo en Togo nº1, a finais de 2008. Tíñao na casa Rubén Domínguez e, ademais de propoñer unha serie de trazos para definir aquel Galician Bizarre que dan que pensar vendo onde estamos dez anos despois (como a resposta ás escenas da cidades, a busca da orixinalidade, o noxo cara á industria musical e o éxito) recolle declaracións de Telephones Rouges, Los Santos e Punks and Company. Os dous primeiros aparecerían no volume 1 do GB e os últimos teñen unha historia pendente de ser contada que acabaría dando pé a Zoofilia-a-a, Los Thyssen, Psychotic Acid Freek e outras aventuras. Dos Telephones saberemos máis máis adiante, pero por agora compartimos as entrevistas cos Santos e os Punks & Co. Como ilustra a captura da TVG de arriba, na que saen Sr. Anido e Bule Bule, eran outros tempos.

 

Hace algunos años si querías encontrar algo, digamos diferente, tenías que ir a la ciudad. Era practicamente imposible encontrar gente a la que le gustara el kraut, el punk, el post punk o la no wave… fuera de la ciudad. Algo totalmente lógico porque en los pueblos no había prácticamente  tiendas de discos ni pubs donde se viese ese tipo de música, sólo había un gran complejo de inferioridad con respecto a Vigo o Coruña.

Pero hoy en día todo es diferente principalmente por dos factores. El primero es la expansión del Internet, que hizo posible tener acceso a la misma información en cualquier parte, y el segundo es que mucha gente se fue a la ciudad y se volvió a la aldea después de darse cuenta de que no era todo tan ideal como parecía.

La Galicia bizarra es el ejemplo más claro de lo anterior. No es una escena como los movimientos endogámicos y cerrados que impiden en las ciudades que, salvo honrosas excepciones, las bandas adquieran esa independencia necesaria para conseguir una personalidad propia, y que hace que acaben todos comiéndose las pollas unos a otros. La Galicia bizarra son un montón de grupos provenientes de diferentes pueblos y aldeas de Galicia y cuyo rasgo más significativo es buscar la originalidad. Muchos de los grupos se han conocido entre si por Internet, otros en los conciertos tanto de otros grupos como de los suyos, y han hablado de música, y del asco que les daba la industria musical, y de lo poco que les importaba el éxito comercial, y de hacer millones de proyectos, porque todos los grupos conservaban aún la inocencia y la ilusión. Quizás el movimiento ya no exista como tal, pero eso fue algo que nunca tuvo importancia.

LOS-SANTOS-1

LOS SANTOS. Sada.


¿Cómo lleváis lo de ser una de las mejores bandas de R’N’R’ de la historia, teniendo en cuenta que prácticamente no tomais drogas ni alcohol?

Cucaracha: Yo es que me dedico a los cocidos y al marisco.
Bule Bule: Yo tomo mate.

Tuve la oportunidad de conocer al padre de Queco y Dani (batería y guitarra respectivamente), y descubrí que era tan friki o más que sus hijos, de hecho actúa en uno de sus vídeos. ¿Qué me podéis contar de él, hasta qué punto ha influído en la existencia del grupo?

Cucaracha: Mi padre es una parte importante en la banda, teniendo en cuenta que sin su esperma nosotros no estaríamos aquí.
Bule Bule: ¿Me puedes repetir la pregunta?

Como otros ejemplos en la historia de la música se os critica por vuestro bajo conocimiento musical y vuestra poca intención de evolucionar. ¿Cómo lleváis ese tema?

Bule Bule: No lo entendemos porque estamos muy dotados para la música y sexualmente, yo casi apruebo para profesor de música. De hecho interpreto el Réquiem de Mozart a la batería.

Buscáis nuevo bajista. ¿Cuál es el perfil?

Bule Bule: Griego.
Cucaracha: Debe ser prosaica y almibarada.

 

punks and co

PUNKS AND COMPANY. O Grove.


¿Cuál es vuestra edad, alguno es retrasado?

Punks and Co.: Tenemos dieciocho años, y el retraso fue causa de malas lactancias y sobredosis de frigurones.

¿No tenéis otra alternativa los jóvenes de hoy durante el fin de semana, más que perder el tiempo haciendo ruido en el garaje?

P&C: La alternativa es intravenosa… y cuesta un pico. Aparte de eso, no se nos ocurre nada más productivo que hacer.

¿Qué os sugiere la figura del “gaitero”?

P&C: Siempre nos ha gustado a todos tocarnos la gaita, pero hacerse profesional es una depravación onanística.

¿Realmente creéis que la zoofilia es una opción a la hora de practicar sexo?

P&C: Sí. Hace un tiempo nos dedicábamos a violar ancianas, pero las ovejas no llaman a la policía.

¿Cuál fue el mejor presidente de la Xunta, y si no os gustó ninguno, a quién pondríais?

P&C: Fraga era mejor amante que presidente, pero esperamos la candidatura de Ana Kiro en las próximas elecciones. Una presidenta skinhead es la mejor opción, ¡mano dura!