Revista de prensa #1

IMG_0337

Agora que imos facer unha Gran Romaría Galician Bizarre este sábado 4 de maio no Liceo Mutante apeteceunos recompilar aquí no blog algúns dos artigos que falaron do Bizarre nos últimos meses, arredor da saída do Galician Bizarre 3. Entre o que din de nós, ou o que dicimos algúns e algunhas de nós nos textos, igual sacamos algunhas ideas en limpo arredor de todo isto! Aquí vai unha escolma na que se fala de cartos, de presenza feminina, se existe unha escena ou non, e unhas cantas cousas máis. Se queredes saber máis, buscade as pezas completas!

“Non é raro atopar amigos de fóra de Galicia que seguen con moita atención a avalancha de bandas galegas que editan discos interesantes. Algúns incluso atrévense a falar dunha idade de ouro do pop galego. “Téñoo escoitado máis dunha vez”, acorda Rafa Anido. “Non sei se iso é así. Houbo grupos moi bos noutras épocas: Los Tamara, Ultracuerpos, Pussycats, Grado 33, Los Abatidos, Túzaros, Kozmic Muffin, Los Cafres…, pero creo que o que si faltou máis foi o traballo en común”. Tamén María Villamarín, de Esposa, cre que “en Galicia sempre houbo bos grupos. Polo menos eu teño un bo recordo das cancións que se escoitaban no Xabarín Club (Os Diplomáticos de Monte Alto, Heredeiros da Crus) e que igual dalgunha maneira nos influíron. Moitos dos grupos que hoxe están no terceiro volume do Galician Bizarre escoitaron e descubriron grupos de aquí por esta vía. Foi un sopro de aire fresco en canto a estilos, a personalidade e incluso a que moita xente se animase a formar unha banda e tocar”.

(“Unha comunidade subterránea”, por Carlos Rego. En Tempos Novos, decembro de 2019)

IMG_0343

La presencia femenina en las bandas era muy pequeña en los inicios del Galician Bizarre, hasta el punto de que no había ninguna banda formada solo por mujeres. Esto fue subsanándose con el tiempo, equilibrándose poco a poco la balanza. “¿Cuáles fueron los motivos de la poca presencia femenina? No lo sé, es difícil decirlo. Y pensé mucho en eso. En aquella época mis preguntas eran: ¿Por qué si voy a uno o dos conciertos a la semana es una excepcionalidad que haya una mujer en el escenario y son tan pocas las que asisten como público? ¿Cuál es nuestro papel en esto? ¿Es la escena la que nos excluye o somos nosotras las que no queremos participar? Y, lo más importante, ¿qué puedo hacer yo para cambiar las cosas?… Fue con el Galician Bizarre cuando aparecieron mis primeras referencias contemporáneas en la música en Galicia. La primera fue Isa de Triángulo de Amor Bizarro, junto con María y Patuki de Franc3s, y posteriormente Antía y Marta, dos chicas que desde muy jóvenes asistían asiduamente a los conciertos en Vigo y que después formaron la banda Wild Balbina. También estaban Begoña García-Alén o Teresa Ferreiro, que hacían ilustraciones y diseños para las portadas de los discos u otros materiales promocionales de las bandas. Descubrí que había mujeres en Galicia haciendo las cosas que yo hacía o me gustaría hacer. Esto me hizo muy feliz. De repente, mis referentes femeninos de la adolescencia se completaban con otras chicas que compartían mi realidad”, apunta Mar Catarina.

(“Galician Bizarre. La unión hace la fuerza”, por Fernando Fernández Rego. En Rockdelux, febreiro 2019)

 

Teo Sousa: Os grupos do primeiro Galician Bizarre ensináronme que podías facer ruído, que o estilo que tocases ou que che gustase tanto tiña, que había xente facendo algo na miña terra e que non estaba tan só. Por outro lado era o máis parecido que vira á ética punk que me molaba e ao xeito no que eu entendía a música. Co tempo hei de dicir que non o vexo todo igual. Penso que, no fondo, estabamos bastante pechados e era unha escena de moita endogamia. Converteuse todo un pouco nunha movida de xente guapa. E por outro lado, en perspectiva, non creo que houbese un sentimento xeral e real de comunidade e marxinalidade consciente, e ás veces o tema parecía máis unha plataforma para chegar a algo máis a nivel profesional ou unha alternativa desesperada polo difícil que era tocar, que un fin en si mesmo”.

“Mais Galician Bizarre é unha escena real? “O que para min distingue o Galician Bizarre dunha escena é que aquí non se puido construír a infraestrutura necesaria”, comenta Alberto [Martínez Vecino, de Chicharrón e Franc3s]. “Salvo honrosas excepcións como o Liceo Mutante, Prenom ou Work on Sunday, case non quedan espazos para tocar, nin selos que faciliten a supervivencia. Como exemplo gustaríame que nós, que cantamos en galego, recibimos este ano ofertas para publicar de varias discográficas, e ningunha estaba en Galicia”. Sobre esta mesma cuestión, Sara [Roca, da Nave 1839 e WOS Festival] recoñece que “cústame pensar nos grupos que figuran nos tres números de Galician Bizarre como unha ‘escena’. Na miña opinión nesas tres referencias hai bandas con posicións, ideas e intereses suficientemente dispares como para que entendelas como unha mesma ‘escena’ sexa un disparate. Pero claro, todo depende do que entendas por ‘escena'”.

(“Galician Bizarre, radiografía dunha oportunidade”, por Marcos Blanco Gendre. En Luzes, febreiro de 2019)

IMG_0342

“O Galician Bizarre foi moi especial para nós nas nosas adolescencias. Grazas a este recompilatorio descubrimos moitos grupos galegos que hoxe en día admiramos. Agora temos a responsabilidade de molar e que a rapazada acabe dicindo isto mesmo sobre nós dentro duns anos”, engade Nuno Pico, da banda de pop compostelana Oh! Ayatollah. (…) “Os recompilatorios sempre son como fotos de grupo, xente que nun momento comparte tempo e espazos para crear música, neste caso do Galician Bizarre crear moi libremente sons contemporáneos de todos os estilos. É unha escena moi autoxestionada tamén. Hai grupos dos GB 1 e 2 que xa non existen e igual mesmo do 3 que aínda vai saír agora, así que esas fotos de grupo son moi importantes para a memoria e o arquivo do que acontece na escena máis underground, tanto de Galicia como de fóra”, salienta Olalla de Atrás Tigre. Sen embargo, non todos están cómodos coa etiqueta underground. Sara Iglesias, batería de Contenedor de Mierda, afirma que non se considera parte dun grupo underground, que non se sinte representada dentro dese termo e non lle gusta a etiqueta. Víctor Rivas, guitarrista deste grupo que ten o seu centro de operacións en Teis (Vigo), explica que neste caso, se entendemos underground como a descripción dun grupo que non o está petando a nivel de masas, entón Contenedor de Mierda si que é un grupo underground, que se move nas marxes das marxes da industria.” 

(“Galician Bizarre, nas marxes da música“, en Inorantes)

Muchos de los grupos que integran los dos primeros recopilatorios no continúan en activo a día de hoy. ¿Hasta que punto es posible una supervivencia longeva de un artista en el circuito underground? ¿Qué importancia tienen las marcas en todo ello?

 (Rafa) Los grupos/artistas están abocados a la desaparición, lo triste es ver cómo quedan en el anonimato y que no sepas que un grupo de tu mismo pueblo hacía la misma música que escuchas ahora, años atrás. Solo la persistencia contra todo de propuestas como Emilio José o Nashgul, sobreviven. Por marcas si  te refieres a las de bebidas, la verdad, son un cáncer para la creatividad.

(Cibrán) Es posible seguramente la supervivencia longeva de un o de una artista en solitario (ahí tienes a Sr. Anido, por ejemplo). Las herramientas para hacer música son accesibles, sea un ordenador, una guitarra española o la propia voz, y pienso que cuando alguien quiere expresarse haciendo canciones tiene ciertas facilidades para hacerlo organizando su tiempo. Cuando se trata de una banda es más complicado porque la mayoría de la gente (y especialmente la gente joven) no tiene una vida profesional con condiciones buenas y claras: imagino que una buena parte de las bandas del Bizarre que fueron separándose lo hicieron por no poder compatibilizar el trabajo con el grupo y no por agotamiento creativo. De hecho casi siempre sale algún proyecto nuevo relacionado, y ahí tienes varias sagas: Indómitos – Fantasmage – SelváticaWild Balbina – Bifannah, Anenome – Jay, Telephones Rouges – Pantis… Si quieres profesionalizar el proyecto la supervivencia es mucho más complicada, y ahí pueden tener un papel las marcas para quien le interese. A mí personalmente me pone triste la manera en la que muchas empresas colonizan, banalizan y vacían de contenido algo que me parece tan puro e intenso como la música. Puestos a  recabar apoyos económicos es más interesante acudir al tejido social más próximo, cosa que hicimos con el crowdfunding, donde además de las personas individuales tuvimos aportaciones de bares, locales o sellos que tienen afinidad con el proyecto. Un cartel de cualquier verbena gallega tiene aportaciones de bares, panaderías, empresas de construcción o lo que sea, y a lo mejor es más sano que un festival que lleve el nombre de la marca y la ponga hasta en un luminoso en el escenario.”

(“Si quieres profesionalizar el proyecto, la supervivencia es mucho más complicada“. Por Manuel Novo. En Mondosonoro, xaneiro de 2019)

Advertisements

Pinchada bizarra: Novos Cinemas, Pontevedra, 12/12/2018

asi-canta-galicia.jpg

Ao mellor acaban converténdose nunha tradición estas pinchadas Galician Bizarre. Logo das que tiveron lugar nos Discoclubes bizarros, e antes das que probablemente sucedan cando presentemos por aí adiante o Galician Bizarre 3, fixemos dúas no festival Novos Cinemas de Pontevedra, que nos convidou amablemente a colaborar con eles. Esta primeira foi no Pequeño o mércores 12 e alí pinchouse bastante punk, case sempre con toque popero, bastante electrónica e un pouco tamén da esencia latina que asoma na música que se fai en Galicia. Porque claro, pinchamos só música galega e sempre nos descubrimos temazos uns a outros. O listado vai debaixo!

CudevasoAbdul-Jabbar

Prawracuda – Baila (Faiñe aí you can do it)

The HomensMonte Moriah

MalraioFunambulistas

Telephones Rouges – Ei meu

Travesti Afgano – Brillet

Uzumaki – Trastorno de la marcha

Contenedor de MierdaSíndrome de Dawson

Bala – Freedom Is

Cuchillo de FuegoErasmus infinito

Fame NeghraNom significa nom

SamesugasExploding Heart

ChicharrónQue máis dará?

MonstruoFai algo por min

Fantasmage – Hay bulla

Oh AyatollahEi ei

Ana KiroHecha de papel

Siniestro TotalNi si ni no

A Magnifique Bande dos Homes sen MedoCompañeiro

Ataque Escampe – E eu que chorei con Ghost

GlitchgirlEl reggaeton de invierno

Nistra Batuko Exploration – Mudjer

VoadoraCaducado

Carrero Bianco – Mueveló!

PantisOnda vital

Malandrómeda – Que nos leve pra diante

Das KapitalTumulto

JayCrisis de identidad

Vietnam – Zurda

Alex CasanovaTodo va a estar bien

SubRosaCicatriz

Terbutalina – Ben peinados

Familia Caamagno – Canción moderna de Occidente

Ocre – La fatiga de los materiales

Das KapitalManifesto dos enfermos

EstramboteAsí se baila el siglo XX

Los TelevisoresVacaciones

Los Coyotes – 100 guitarras

Andrés do Barro – Pois eu

As Incribles Páncreas – Non podo parar

Las HeroínasEsperando por él

Kings of the Beach – Goats

AgoraphobiaÉ unha opinión

Contenedor de Mierda – Ponte de pijo

Esposa – Vaciada

Seara Records – Promo No Tengo Mamá 2018

Golpes Bajos – Colecciono moscas

Os ResentidosCumbia china

Emilio JoséSepé Tiaraju

Non ResidentzSimón

O vello Almorth – Socio busca un socio

Os Diplomáticos de Monte AltoO incrible Bestilleiro

Xurxo MaresA cumbia do Valadouro

Novedades Carminha ft. Esteban & ManuelA Santiago voy

Los TamaraEl otorrinolaringólogo

Ataque EscampeA vitoria

 

 

Uns cantos vídeos bizarros

pantis xinxa.jpg

Hoxe á noite empezamos as nosas pinchadas de música galega e concertos no festival Novos Cinemas de Pontevedra e como nos deu pola cinefilia estivemos facendo un varrido por YouTube para recopilar vídeos do Galician Bizarre. Hai videoclips, pero tamén rexistros de concertos, fragmentos de programas da tele… Aínda que a música sexa o centro das cousas que facemos, cando alguén fai cancións sempre acaba liando a outra xente para que haxa unhas imaxes para acompañar (ou facéndoas), e ao final botarlles unha ollada serve para ver varias cousas importantes. Por exemplo:

  • As caras de xente que está ou estaba alí, aínda que non tocase en ningunha banda. Unha escena/movemento/o que sexa como a do Galician Bizarre non só necesita grupos, senón tamén un público estupendo entre o que ademais hai xente que fai fotos ou vídeos, que escribe, que inspira e que se inspira.

 

  • O traballo de realizadoras e realizadores bizarros como Rubén Domínguez, Mar Catarina, Sara Iglesias, Javi Camino, Carlos Martínez-Peñalver…

 

  • Os apuntes de algo que podería parecer unha estética do Galician Bizarre se atendes a cousas que aparecen a miúdo: cores estridentes, formatos aparentemente obsoletos, iconografía galega… Claro que aquí tamén habería que recopilar carteis, portadas e demais material gráfico (acabaremos facéndoo).

 

  • Lugares, bandas e proxectos que a día de hoxe xa desapareceron. Telephones Rouges, Fantasmage, Metralletas Lecheras, Mullet, Cudevaso, PORNO, Vúmetro… e momentos como a colaboración de Carlos Oroza con Jay.

 

Se tedes un anaco aburrido podedes botarlle un ollo a estes 91 clips que tedes debaixo e suxerirnos cousas que se nos pasasen. Se tedes un anaco aburrido en Pontevedra pasade polo festival!

Memoria histórica: Explosión en la planta sótano del rock gallego

En 2011, o Fugas de La Voz de Galicia publicou este artigo que recuperamos abaixo en PDF: un texto de Javier Becerra que recopilaba algunhas das liñas arredor das que xiraba o Galician Bizarre nos seus inicios: o contacto por internet, certa ideoloxía (“autoxestión e resistencia”), o gastropunk (“sempre tentamos facer unha churrascada ou ir tomar pulpo cando facemos un festival”) e, quizais o máis relevante, esta sentencia de Snob Megalove (daquela en Shit Pony) que establece a posición histórica do movemento en relación ao posible antecedente do bravú:

“O bravú cántase en galego, o bizarre bérrase en todos os idiomas, e moitos son inventados. O que para o bravú foi Antón Reixa, para nós é Cañita Brava. O bravú reivindicou gaitas e orquestras e o bizarre reivindica o dereito a odiar gaitas e orquestras sen ser, por iso, menos galego“.

Nas imaxes ou nas declaracións, ademais de Shit Pony podedes disfrutar da presenza de Indómitos, Srasrsra, Novedades Carminha, Los Santos, Cudevaso, Telephones Rouges ou Metralletas Lecheras. Botádelle unha ollada nestas imaxes:

galician 3-001Galician1 pdf-001galician 2-001

Unha pinchada galega e bizarra

WhatsApp Image 2018-10-15 at 1.55.23 PM

O sábado 12 o Café Bar El Muelle acolleunos para facer o primeiro Discoclube Bizarro, no que estivemos xente de KADETTGSI, Esposa, Atrás Tigre, Puma Pumku, Travesti Afgano, Contenedor de Mierda, Pantis e Bulto presentando as cancións do Galician Bizarre 3 e compartindo unha pinchada feita só con música galega. Foi bonito. Aprendimos cousas, como por exemplo que “Todos los días es mi cumpleaños” de Bulto está baseada nas peripecias de Esteban tocando nunha orquestra na que efectivamente todos os días finxían que era o seu cumpreanos, ou que “Abisal” de Atrás Tigre naceu despois de atopar no lixo o diccionario de símbolos de Cirlot e abrilo polo comezo.

Como foi bonito, este venres imos ter o Discoclube Bizarro #2 no Tinta Negra de Vigo, desta volta con Lamprea Explosiva, Dois, Selvática, Estrambote, Contenedor de Mierda e Travesti Afgano participando na movida.

E como foi bonito, pareceunos bonito tamén recopilar todos os temas que se puideron escoitar na pinchada, para ter máis a man todas estas cancións feitas dende aquí que nos descubrimos unhas a outras. Sesenta e pico temas que non sonaron exactamente nesta orde e que agora podes escoitar aquí debaixo, a maioría nesta playlist de YouTube e os que non están alí clicando no título dentro do listado a continuación. Bueno, hai algún que viña da colección de cds de Sara Iglesias e non existe en Internet, así que xa lle preguntas a ela ou escóitalos na próxima pinchada.

A cousa quedou bonita e variada, con baladas, punk, electrónica, cancións políticas, cousas intimistas, rock normal, rock raro, post rock, clásicos dos 60, 70, 80 e 90 e tamén temas que aínda non se editaron ou ao mellor non se editan nunca. A foto é do bote que Rafa Anido foi pasando por aí. Moitas gracias a toda a xente que aportou!

Pucho Boedo – Monólogo do Vello Traballador

Ana Kiro – Avenidas y paseos

Franc3s – El sentido de la lucha

Nadadora – El sueño ardiendo

The Homens – Cen días

Fantasmage – Espacio en tu cabeza

Dois – Coches abandonados

As Incribles Páncreas – Non podo parar

CudevasoAbdul-Jabbar

Los TelevisoresVacaciones

Os Resentidos – Música feliz

Ataque Escampe – E eu que chorei con Ghost

NHU – Hay un tren

Los Tamara –  Camino del Sahara

Terremoto sí – Termitas

Jay – Motero

TulipArrecife

Nico the Chef – Te quiero de más

Baiuca – Muiño

Esquelas – Portador

Death WhistleExcerpt #03

Gas NobleQué pasa jazz

Carrero Bianco – Gafas de sol

Dar Ful Ful – La belle âge

Lentejas Los Miércoles 8 bit song

Carrero Bianco – Muévelo

Schizophrenic Housewives Heterodyne Radio

Mack Barracuda I Don’t Wanna Share It

Schizophrenic Housewives Can’t Stand the Midwest

Lentejas Los Miércoles F*ck

Pastillas Mamut Fiesta de mierda

Golpes Bajos – Cena recalentada

Seda – Nieve en el ático

Galope Mestizo Guayaba

BFlecha – Salacot

Fluzo – Medicación

Synth Alien – Cygnus X – 1

Sindikato Agrario – Informatika

Unicornibot – Premonición

Djalminha PO-308

Diola – Lambada

Narf – Santiago

Blanco Palamera – Caer

Malandrómeda – Ti e máis eu

Familia Caamagno – Canción Moderna de Occidente

Boy Elliott and the Plastic Bags – Planeta 19

Fame Neghra Nom significa nom

Malraio – Zoo da working class

Samesugas – Exploding Heart

Emilio José – Lugo

Ocre – La fatiga de los materiales

Fanny + Alexander – Pánico (merda de dj)

Los Coyotes – 100 guitarras

Sudor do Tractorista – Os ducados

Os Vacalouras – Capacho rock

Sudor do Tractorista – O puto pior

Árvore – Aborrecemento, amor e tripis

Telémaco – Imaxina

Mala Ratxa – Celulosas

Contenedor de Mierda – Ponte de pijo

Copa Turbo – Espello

O Leo i Arremecághona Vivan as veighas

Nave Nodriza – La modernidad

Glitchgirl Rally

Emilio José – Ourense

Lendrone – Mikromaschine

Don Nadie Anna 16

Montaña Muerte Into the Divine Bossom

 

A culpa non é dos artigos de opinión, senón das opinións de merda

2787bbf92b11de2cf5d2a886df03ec27
Contraportada do Galician Bizarre II. Deseño de Andrés Magán, Rubén Domínguez e Mar Catarina

Por Nuno Pico de Oh! Ayatollah

 

Sr. Anido & Sra. Álvarez – Buraco Negro. Hai que poñerlle un título ás cousas. Sempre é complicado, pero hai que facelo. Os títulos chamativos son tramposos, e a miúdo esconden verdadeiros contidos de merda. Pero son chamativos. Cibrán pediume este artigo fai xa tempo. E tiña moitas ganas de facelo, pero dábame pereza comezar (como me pasa con tantas cousas). Entón, nada. Poño o disco en Bandcamp (o Galician Bizarre II) e, no tempo que me leve escoitalo, teño que facer o artigo. E envíoo así, tal cal me saia. Trajano! – Mono. É complicado non parecer un completo imbécil cando se escribe sobre a vida dun. Por iso hai tanta xente que parece imbécil cando escribe sobre a súa vida. De verdade que non os culpo. É moi sinxelo teorizar e ser o maior crítico cultural da historia da humanidade, pero á hora de enfrontarse ao Documento de Word en branco, a todos nos sae, dunha forma ou outra, a vea pedante. O caso é que o primeiro contacto que tiven co Galician Bizarre foi en 2012, cando saíu o Galician Bizarre II. Daquela, eu tiña 17 anos e era idiota. Carrero Bianco – Horse Cum. Estou dicindo moitas palabrotas e non quero parecer o mítico provocador barato. Pero de verdade que era idiota. Tamén era bastante feliz, ou sexa que me compensaba. Facía 2º de Bacharelato en Burela, e era o maior fan de Terbutalina que debeu existir nunca no mundo. Era practicamente un feligrés. De feito, foi a través do seu Facebook que souben da existencia deste recopilatorio. Non era idiota por ser fan de Terbutalina (Terbutalina eran e son un grupazo), pero cargáballa moito aos meus compañeiros de clase con eles. Demasiado. Facíame odiar un pouco. E tamén me sentía un pouco superior, a dicir verdade.

“Se naquel momento non me tivese obsesionado coa música que se facía aquí en Galicia (…) agora mesmo estaría tocando nun grupo de versións”.

Wild Balbina – Spit Your Love (sempre me molou moito o nome deste grupo, pero non me lembraba de ter escoitado esta canción no seu día). Os meus amigos flipaban con Swedish House Mafia e eu andaba por aí cun iPod que xa non é meu e no que tiña o Broncodilatador, o Hostias Para Todos, o Desire de Bob Dylan e o Alta Suciedad de Calamaro (“Juventud, divino tesoro…”). E repetía eses discos en bucle continuamente. Foi tamén por aquela cando descubrín a Ataque Escampe e Familia Caamagno. Rompéronme a cabeza. Recordo con moito cariño esa época. Foi o momento no que comecei a ver que había vida máis alá da Velvet, dos Stooges, de AC/DC. Dos grupos de fóra que me flipaban. Se naquel momento non me tivese obsesionado coa música que se facía aquí en Galicia… bueno, non pasaría nada terrible tampouco, pero agora mesmo estaría tocando nun grupo de versións. Estou cen por cen seguro. Non vos imaxinades o moito que me cambiou a mentalidade grazas a eses grupos. Fantasmage – Cambia De Ciudad. Falando de cambiar, esta canción si que a rallei bastante no seu momento. É un temazo criminal. A música mola e a letra dice a verdade. Non hai moito máis que se lle poda pedir a un grupo. Lobishome – La Muerte. A verdade é que antes parei de escribir para escoitar o tema. Flipábame. Houbo un par de meses (ou igual tres) nos que, sempre que baixaba do instituto e antes de facer a comida, masturbábame e poñía este disco. E facía a comida con el de fondo. E logo miña nai flipaba cando chegaba de traballar (polo disco).

co leo.jpg
Nesta foto sae Nuno con 17 anos e tamén sae o Leo i Arremecághona

Mano de Obra – El Ogro. Esta non a coñecía, creo. Vaia locura de canción. Moito lle teño roto a cabeza a miña nai coas miñas movidas, a verdade. Un día, mentres me levaba no coche a algún sitio, discutimos bastante forte porque ela quería que non lle puxese máis Los Suaves e a min iso pareceume unha especie de ofensa á música e a todo no que eu cría na vida. E outro día pasounos algo parecido co Leo i Arremecághona. Mullet – Laioso. Ao principio non recoñecía esta canción, pero ao pouco xa o fixen. Esta era a que non me gustaba porque parecía unha muiñeira. E eu daquela era un radical antimuiñeira. Pero a verdade é que está guapísimo o tema. É como se Baiuca tivese un primo que flipa con Thurston Moore. Ou igual non, pero bueno, a min dame esa sensación. Mola, mola moito. Métenlle un audio do Luar. Bueno, esto é unha puta fantasía. Vaia temazo. Tora! Tora! Tora! – Crematorio. Este disco debe durar media hora, máis ou menos. Ten moitas cancións, pero son bastante curtas case todas. Non parece moito tempo, pero estar escribindo durante media hora chégalle ben. Hai que ter media hora de cousas para contar, e non facerse aburrido. E non parecer imbécil. QVEK – Tella, Me Enamoré De Ella. Outro dos temas que escoitei moitísimo cando saíu o disco. Temazo. Recordaba as letras como máis posmodernas do que realmente son. Bueno, hai algunhas que non molan demasiado, e outras que directamente non entendo, pero polo xeral están guai. Hai bastantes cancións de amor, non? Están ben. Tamén me dá medo ser o mítico “Crítico – Que – Es – Como – Una – Consultora – Independiente – De – McDonalds” que vas como de moi underground, pero fas un artigo sobre o Galician Bizarre para o blog do Galician Bizarre e pouco máis que rematas por dicir que estos jóvenes cambiaron la historia del mundo tal y como lo conocemos. Non, a verdade é que non creo que o fixesen. Pero encántame este disco. É imposible que non lle teña cariño.

nuno 18
Aquí igual Nuno tamén tiña 17 anos ou así

Los Televisores – Mona Lisa. Bueno… que carallo! Tampouco me vou excusar, creo que este disco está moi ben de verdade (di John Wayne en La Legión Invencible: “Nunca se desculpe, é un signo de debilidade”). A ver cando fan un recopilatorio de movidas de vaqueros e me piden que escriba para o seu blog. Lástima que en Galicia non houbese moitos westerns. O primeiro concerto ao que fun cando vin vivir a Santiago foi o de Los Televisores con Rafa Anido, un martes de setembro de 2013 na Reixa. Unha pasada. Creo que me lembrarei toda a vida. Los Televisores eran a hostia. Tiñan unhas melodías brutais, e aquel día sentín un instant crush coa chica que tocaba o baixo. Parecía que non quería estar tocando pero estaba tocando e molaba todo. Sempre me encantou a xente que ten esa pose no escenario. Alarido Mongólico – El Ataque De Los Belenes Vivientes. Creo que este é o meu tema favorito de todo o disco. 10 sobre 10. Encantaríame ter escoitado un disco enteiro de Alarido Mongólico facendo este tipo de cousas. Por certo, espero que Lúa nunca vexa este artigo. Terbutalina – Hostias. No seu día, Terbutalina poderían ter sacado un disco só con samples de eructos, e pareceríame a obra definitiva de 4000 anos de sociedade occidental. Los Thyssen – La Bola. Levo xa un par de cancións que apenas escribo e só me dedico a escoitalas. Penso que me está quedando moi largo o artigo e estou literalmente ata o carallo de escribir tan rápido. Ponme bastante nervioso. Tetra & Freak – Frota Vaginas. O disco este saíu o 1 de setembro de 2012. Ben, pois o 1 de setembro de 2012, eu estaba bastante lonxe de saber o que era “frotar” unha “vagina”. Pero esta canción parecíame divertidísima. E séguemo parecendo. Tiven unha época na que non. Durante un par de anos reneguei moito deste tema. Xa non deste tema como tal, senón de que me gustase. Pensaba que era moi escatolóxico e moi de broma. Todos temos épocas malas. Pastillas Mamut – Fiesta de Mierda. Carallo, esta tamén é de Champions League. Igual me gusta máis que El Ataque De… non sei. Pode que si. É a letra que máis me representa hoxe por hoxe de todas as do disco, eso téñoo claro. Aparte sona un pouco techno, y el techno es la vida. Vaia señor temazo. É que esta letra é como unha foto do que pasa calquera sábado no… bueno, dá igual. Pero gustaríame saber quen a fixo.

nuno 17

Ben, máis ou menos fun cumplindo co meu obxectivo. Foron 30 e pico minutos de pura nostalxia e autocomplacencia moi bonitos. Non sei se quedou moi clara a miña experiencia co Galician Bizarre, que foi o que me pediu Cibrán, pero aínda recordei unhas cantas movidas guais, e outras cantas que me dan vergonza. Pero así é a vida. Faime moita ilusión que os Oh! Ayatollah saiamos no Galician Bizarre III. É o mítico que di todo o mundo, pero é certo. Faime moita ilusión. Moita moita. Non xa por estar nun recopilatorio de grupos galegos actuais, que tamén. Joder, iso mola. Pero non é o que máis mola. Imaxinádevos que calquera adolescente galego (falo de rapaz ou rapaza, é indiferente; “x” non vou poñer que é moi de puril), durante dous ou tres meses de 2019 , cando chegue á casa se masturbe e, logo, mentres fai de comer, escoite “Pablo Callejo”. E logo súa nai lle mande quitar esa mierda para comer en paz. E ao día seguinte ese adolescente lle rompa a cabeza á xente da súa clase con esa canción. Que tedes que escoitala, que é a hostia, que fijo que vos mola. E que obviamente non lles mole, claro. E que ese adolescente odie aos seus amigos porque son uns idiotas que flipan con Bad Gyal ou J Balvin. Que eso es una mierda, que eso no es música. Ou polo menos, que esa no es la música que de verdad mola. E que co tempo esa persoa se decate de que nin o outro era tan malo nin o seu era para tanto, pero que lle teña cariño ó tema. E que o escoite e se acorde da xente coa que se levaba, do ben e o mal que o pasaba no instituto, da xente da que estaba namorado. E que se alegre pero se poña un pouquiño triste cada vez que escoite a nosa canción. Firmaría con sangue que eso pasase. E que eu vise todo iso dende unha mansión da hostia en Bertamiráns na que vivo durante o ano porque son insultantemente rico, porque me forrei grazas a que un día descubrín no Facebook de Terbutalina un vídeo dun tipo rapado e con bigote falando dunha movida dun recopilatorio de non sei que de Galicia e logo os meus amigos máis eu conseguimos facer o We Will Rock You II. E dar festas para peña da TVG, para peña que é Presidente de cousas de ricos, para Conselleiros de cousas. E pensar así medio ríndome: “Menuda puta mierda de fiesta”. E abrazalos a todos. Iso tamén sería moi bonito.

nuno co presidente
Nuno na actualidade con outros membros de Oh Ayatollah

Memoria histórica: os Telephones Rouges no Cosmonauta Tropical

telephones rouges

O mesmo verán de 2011 que entrevistamos os Telephones abriu en Pontevedra o Liceo Mutante, comezamos a ir a concertos tódalas semanas e a coñecer unha pila de xente marabillosa. Empezaba unha Nova Era Dourada para facer movidas e bulíamos para ir a concertos, feiras de fanzines e demáis a beber, falar, bailar, rir e gozar como seguimos facendo a día de hoxe.

O día da entrevista espertamos nun piso de Pontevedra, frescos, fortes, brillantes, collimos rumbo a Noalla pola vía rápida do Salnés. Víramos o evento en facebook e non sei se a idea de entrevistar aos Telephones xa estaba planeada ou se tivemos unha visión oportunista do asunto e aló que fumos. En Noalla había un bochinche, escenario e un leira-cámping con catro tendas, porque aquelo era un festival de música. Estivemos falando con oghrovitas nos bancos do campo da festa pola tarde, falaban das bateas, do marchonaso, do puto másimo, e ló, meu e todo eso. Segundo se facía noite aparecían os paisanos da zona preparados para a romería, íanse acodando na barra de chapa e miraban ao escenario con escepticismo. O concerto de Telephones molou a hostia, incluiu algunha caida do escenario e nalgún momento saltoulles un balón, tocaron con xenio e deron boa resposta ao ambiente hostil facendo unha movida máis hostil aínda para quen quixera pachangueo soft.

Ao final, tal como quedaramos, subimos ao backstage, que era o palco de cemento do campo da festa e sentámonos no chan. Puxemos o teléfono a gravar no medio e comezamos a preguntar parvadas que levabamos apuntadas nun papel, e os tipos foron contestando con todo o angst e a simpatía violenta propia da xente do salnés. Daquela pareceunos que nos quedara unha entrevista a hostia de graciosa e simpática, que era o que sempre quixemos e sempre quereremos. Tiñamos 18 anos no 2011. Xente nova e leña verde, lume a todo.

ENTREVISTA A TELEPHONES ROUGES

A mediados del pasado estío, unos emisarios del Cosmonauta Tropical se adentraron en las entrañas de la selva galaica para entrevistar al célebre conjunto musical conocido cómo Telephones Rouges, que actuaban en el malogrado festival Noalla Viva. Ésta bonita experiencia tuvo como fruto una entrevista en la que sus componentes desgranan sus influencias, sus planes de futuro, sus taras y sus ocasionales miradas de locura. Telephones Rouges es una de esas agrupaciones musicales de jóvenes que hacen ruído sirviéndose de complicados artilugios mientras gritan cánticos masónicos, cuya escucha desde la redacción del Cosmonauta Tropical recomendamos. La entrevista está realizada en la ancestral lengua del Reyno de Galicia. Podréis leer una burda traducción a la Lengua Imperialista en nuestro blog.

koshimos

Cosmonauta: Hai que centrarse, imos empezar cun tema serio. ¿Cómo vedes vos todo o tema do Galician Bizarre esto que está salindo agora, que se está poñendo de moda?

Telephones: Eso está morrendo aí… O tema de Galician Bizarre xa está acabado, xa sacamos o recopilatorio e agora non queremos seguir etiquetándonos para que sexamos carne fácil, presa fácil dos medios de comunicación. O tema do Galician Bizarre agora está rematado, os grupos fixémonos amigos, foi para o que serviu, para facer amigos, vivir experiencias…

C: Si, estase xenerando un pouco unha etiqueta.

T: ¿O qué oh? ¿Unha etiqueta, dis? Eso é unha puta basura tío. O Galician Bizarre… eu dígoche unha cousa. O Galician Bizarre eso é para collelos e matalos a todos tío. Eso é un puto fraude, eso son unha pandilla de horteras que pensan que por facer aí catro acordes xa son aí o máximo e fan unha puta basura. E nós entre eles. Pero bueno, como dixemos, eso está todo acabado, eso foi unha mentira, colouvos a todos e eso é o importante, que sodes uns pringaos e pensades que todo mola, pero non todo mola.

C: E cal credes que é o papel de Triángulo de Amor Bizarro en todo esto.

T: ¿Papel? Outros horteras máis. Triángulo de Amor Bizarro no, non sirven para nada.

C: Puxeron de moda a etiqueta, ¿non?

T: Que va, eses nada… esos son bos chavales, pero teñen que seghir practicando. Eh… eu penso que aínda teñen que seghir practicando. Pero bueno, son boa xente, son de Boiro, son da ría, e son bos amighos, pero a música, teñen que seghir facendo algo máis pop, sabes. A min gústame o pop, o pop así rollo… cómo dicilo, Vetusta Morla, movidas así, e penso que o que fan está un pouco desfasado, eh… están moi anclados nos anos ochenta, e eu penso que se repiten. Repítense moito.

galician bizarre2
Isto non é no Grove pero hai xente do Grove e Zan Hoffman e probablemente Rafa Anido

C: Vale, agora empezamos co tema serio, co que nos interesa de verdad. Esto era un pouco un entremés, sabes. Bueno, a siguiente pregunta é sobre cómo afecta a condición de península ós grupos do Grove. Cómo vos afecta no voso día a día. Está claro que vos afecta, eso está clarísimo. Pero queremos saber de qué maneira.

T: Home, non vamos a saír a Villagharcía nin aquí a Noalla nin a Cambados… A última vez que salimos da península, tío. Nos sólo triunfamos alí no Ghrove. Somos un ghrupo autóctono dalí e alí somos ídolos, sabes, alí a xente salúdanos pola rúa, dinos ‘joder, cómo molades’ todo eso. Aquí a peña non controla de nada, tío. Non controlan tío, son obtusos, non saben ler a nosa música, non saben ler entre líneas sobre o que estamos intentando transmitir.

C: O subtexto, ¿non?

T: Nós… nós somos moi profundos tío, somos xente profunda que utilizamos moito a metáfora, a metáfora musical. A metáfora musical é o máis importante da nosa música. Un rollo un pouco transnacional, ¿non?. Sí, transnacional e un pouco interpatriótico sobre todo, porque claro, a patria, San Vicente, o Ghrove, son como dúas querencias culturales, dúas querencias culturales que provocan unha simbiosis cáustica que desemboca en todo esto.

C: Bueno agora… ¿Qué pasa nesta provincia que estades todos zumbados? Aquí en Pontevedra… do río Ulla para abaixo estades salvajes, e eu quérome explicar por qué.

T: D R O G A. Pero nós somos rapaces sanos. Auga mineral… eu son máis de… de tabaco e así, a min agua mineral con gas mellor. Con gas, con gas… Pero en Touro tamén hai drogha. Tomades resina, ¿non? Resina de eucalipto.

C: Augardente da Ulla.

T: Aí estamos.

 

C: A siguiente pregunta é que hai quen di que a vosa canción ‘Du vist bra’ é a canción de ‘Quiero montarme en tu velero’ do revés.

T: Non… esa é unha canción romántica sobre todo. Ten razón, a verdade e que ten relación co velero. A ver, ten relación con Polanski, en plan a película esta do barco, a primeira que fixo… pois…. ¿cómo se chamaba? Da ighual. Pois sí, é un rollo así, en plan triángulo amoroso, esas cousas que funcionan tanto. Hai como un par de triángulos amorosos e o tipo quedou moi queimado, entonces ‘du vist vran’ (variacións no título da tonada todas elas aportadas por tódolos integrantes desta alegre conversa) é como… significa máis ou menos ‘estou queimado’, ‘estou queimado, du vist vra’. E así todo o rato. É eso, que nós somos uns puretas, e as tipas non nos fan caso, e entonces cantámoslle ó desamor.

C: Moi ben, e agora o tema importante. O diñeiro… os cartos, ¿eran pra tanto ó final? ¿Era para tanto o tema dos cartos para poñerse así con eles?

T: ¿Qué cartos?

C: O concepto económico, todo eso que se está facendo agora, o 15-M, todo.

T: No a ver, a min os do 15-M parécenme uns paletos, esos son todos uns paletos. Matías é do 15-M, está súper concienciado. ¿Vós non seredes do 15-M?

C: No, no, nada que ver.

T: A ver… eu son do PSOE. A ver meu pai foi toda a vida do PSOE, entonces eu seghinlle a línea, ahora estou a ver se me meto de concejal aquí no Ghrove, porque é un bo curro, un curro de traballar para o pueblo… facer piscinas para os vellos, sabes. Pero bueno, vai mal a cousa, estou cambiando de ideales, a min agora mólame o costumbrismo neorrealista tío, é o que está funcionando ahora… Imaxinade, unha estrella de rock, concellal do PSOE.

C: ¿Algunha vez vos plantexáchedes o tema de aprender a cantar?

T: Sí, estamos… estudiando por aí canto gregoriano, moitos tipos de canto. Pero a profesora dime que o teño complicado, que siga ejercitando porque non hai forma, a respiración que ten que saír de dentro, ese é o punto, hai que collelo. Pero vamos… mólame o heavy tío. O heavy é en plan ‘waaahh’ ‘waaaahhhh’.

C: A vós é o que vos mola ahora.

T: O heavy está que se sale, é unha marabilla. Cantar é para a peña que non controla tío. Nos somos máis de ghritar, máis de exteriorizar aí os nosos pensamentos acuáticos, sempre estamos aí na agua, estamos buceando e de vez en cuando salimos, e hai un día que había unha tormenta e bueno, tivemos unha electrificación cuántica e quedou todo no aire, foi unha marabilla.

C: Para rematar xa, ¿algún comentario sobre este festival? ¿Algún comentario sobre o festival Noalla Viva? ¿Algo sobre a organización, sobre a xente que vos acaba de meter unhas hostias case? ¿Queredes acabar de liala xa con Noalla? ¿Algún comentario polémico?

T: Esto ven de séculos atrás, é unha cousa histórica.

C: ¿Qué pasa con Noalla, que é eso dun barco?

T: A ver, Noalla, é o que dicía, os desta vila cortan os pinos no Ghrove e ahora estanse industriaizando, e como todos os procesos de industrialización pois empezan a culturizarse e tal, e agora fan festivales, pero fáltalles un público.

C: Aquí non están na civilización dis.

T: No, están un pouco a monte. En Noalla están a monte. Son un pouco… os de Noalla… mira, vouvos contar unha historia. Os de Noalla (neste punto esixen anonimato) os de Noalla iban a roubar á Atlántida, e víñannos a joder as chavalas ó Ghrove, e agora non teñen nin a decencia de invitarnos a unha cerveza joder, son uns mierdas. Noalla que se mueran tío, imos plantar lume aquí mañán pola mañán. Van a flipar, non vai a quedar nadie vivo aquí. Van a morrer todos. E despois vamos ir a Touro, e vamos a joder todo aí, vamos a jodelo todo. Vou reventar todo.